|
του Νίκου Αλικάκου,
Έγινε ξεκάθαρο με τον πλέον αδιάψευστο τρόπο ότι αυτό το πολιτικό σύστημα που κυβερνά τη Χώρα μας δεν έχει καμία σχέση με το δημοκρατικό πολίτευμα μιας ευνομούμενης πολιτείας. Δεν είναι μόνον η χρόνια συστηματική εξαπάτηση των πολιτών με την συνήθη πλέον μεταστροφή λόγων και έργων και στα πιο σημαντικά πολιτικά και εθνικά ζητήματα. Δεν είναι μόνον η ανήκουστη αψήφηση της εκπεφρασμένης λαϊκής βουλήσεως του δημοψηφίσματος. Δεν είναι μόνον η περιφρόνηση των μεγάλων συλλαλητηρίων όπου εκφράστηκε με εμφαντικό τρόπο η συντριπτική πλειοψηφική γνώμη των πολιτών. Δεν είναι μόνο ο καθημερινός αυτοεξευτελισμός των βουλευτών με τις μεθοδεύσεις και την καταστρατήγηση κάθε έννοιας κοινοβουλευτικού ήθους. Είναι που σήμερα αυτό το πολίτευμα στρέφεται ωμά και κατάφορα κατά της Ελλάδος. Κατά του ίδιου του σώματος της Πατρίδος. Μόνο οι αφελείς και οι ασυνείδητοι δεν βλέπουν πως το σχέδιο είναι η δημιουργία ενός Μακεδονικού Κράτους με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Και ακολουθεί η Θράκη. Οι ανακατατάξεις των συνόρων κάθε μισό ή έναν αιώνα είναι προσφιλής τακτική των μεγάλων δυνάμεων. Νέα σύνορα σημαίνει ανανέωση των αγορών, ανανέωση της εξάρτησης, ανανέωση των εξοπλισμών, ανανέωση της υποτέλειας. Τα Βαλκάνια είναι ο αγαπημένος τους χώρος και ήδη εφαρμόζουν τα σχέδιά τους. Οι εκτελεστές των σχεδίων δεν είναι άλλοι από τους ίδιους τους «νόμιμους» εκπροσώπους μας. Τους ίδιους τους κυβερνήτες της Χώρας! Η Χώρα μας διαλύεται και εμείς παρακολουθούμε τις ψηφοφορίες στο Κοινοβούλιο. Γιατί έτσι είναι η Δημοκρατία! Τα πολιτεύματα υπάρχουν για να προάγουν, να υπερασπίζονται και να διαφυλάττουν τα εθνικά και λαϊκά συμφέροντα. Η σημερινή Ελληνική Δημοκρατία ποια ωφέλεια ακριβώς παρέχει στον Ελληνικό Λαό; Που κάθε ημέρα οδηγεί στην αυτοκτονία 2 Έλληνες με αιτία τα οικονομικά αδιέξοδα; Που κάθε ημέρα χάνουν την δουλειά τους 1.200 Έλληνες και ελάχιστοι από αυτούς θα μπουν ξανά στην εργασιακή διαδικασία; Που κάθε ημέρα 200 έλληνες επιστήμονες εγκαταλείπουν τη Χώρα προς αναζήτηση εργασίας; Που 500 Ελληνίδες, σε μία ημέρα, θα προβούν σε έκτρωση μόνο από τα στοιχεία που καταγράφονται στα μαιευτήρια και στις κλινικές της Χώρας; Που σήμερα θα αποβιώσουν 20 άνθρωποι περισσότεροι από όσους θα γεννηθούν; Που 500.000 σχεδόν παιδιά σήμερα δεν θα λάβουν τη απαραίτητη ποσότητα τροφής; Θα υποσιτισθούν με ότι αυτό συνεπάγεται για τη μελλοντική τους υγεία. Που 1.700.000 Έλληνες δεν είναι σε θέση να προμηθευθούν τα βασικά υλικά αγαθά για την επιβίωσή τους; Που 3.400.000 Έλληνες βρίσκονται στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού; Που χιλιάδες νοικοκυριά δεν θα μπορέσουν να ζεσταθούν; Που κατέστησε τον έλληνα πολίτη τον περιθωριοποιημένο ευρωπαίο; Αυτά είναι μόνο λίγα από τα αγαθά που επιφυλάσσει η ελληνική δημοκρατία για τους έλληνες πολίτες. Και σ΄αυτά θα πρέπει να προστεθούν οι χιλιάδες άστεγοι των αστικών κέντρων, τα εκατομμύρια των λαθρομεταναστών, η εγκληματικότητα, η κατάρρευση του συστήματος υγείας και η εγκατάλειψη της ελληνικής νεολαίας στην απληστία των εμπόρων ναρκωτικών. Και πάλι δεν θα έχει περιγράψει κανείς τη βαθειά παρακμή που διέρχεται η ελληνική κοινωνία και το νεοελληνικό κράτος. Ταυτόχρονα ο χρεωκοπημένος και εξαθλιωμένος οικονομικά Ελληνικός Λαός σήμερα θα μοιράσει – και κάθε ημέρα του χρόνου - στα πολιτικά κόμματα του Κοινοβουλίου 150.000 € μόνο για την τακτική τους χρηματοδότηση για να στηρίξει τη « λειτουργία της Δημοκρατίας» . Σε τι λοιπόν μας ωφελεί αυτή η Δημοκρατία; Σε τίποτε. Και όταν ένα πολίτευμα βλάπτει και δεν ωφελεί τη Χώρα τότε απαιτείται η ανατροπή του. Η κατάργησή του. Ο στραγγαλισμός και ο θάνατος αυτού του τέρατος που γέννησε η άθλια μεταπολίτευση. Που επί δεκαετίες επέτρεψε τη νόμιμη ληστεία του δημοσίου χρήματος. Που εξέθρεψε και προστάτευσε τους δολοφόνους των τρομοκρατικών οργανώσεων. Που υπέσκαψε δόλια τις εθνικές , ηθικές και πνευματικές αξίες στην παιδεία μας. Που επιχειρεί σήμερα να αναβιώσει τις πιο φρικιαστικές στιγμές που πέρασε το Ελληνικό Έθνος αδιαφορώντας για το νέο διχασμό των Ελλήνων . Η κ. Σία Αναγνωστοπούλου δήλωσε από του βήματος της Ελληνικής Βουλής, πριν λίγες ημέρες, ότι « συνεχίζουμε το έργο του ΕΑΜ –ΕΛΑΣ». Ο Άρης Βελουχιώτης στον περίφημο λόγο του στη Λαμία το 1944 - μνημείο αρλουμπολογίας και αγραμματοσύνης- εξηγεί πως «θαυμάσια μπορούμε να ζήσουμε μέχρι τον Όλυμπο». Και είναι αναρίθμητες οι έγγραφες συμφωνίες του ΚΚΕ, της εποχής εκείνης, για την παραχώρηση της Μακεδονίας σε ένα σλαβομακεδονικό κράτος. Δεν επρόκειτο λοιπόν περί μιας τυχαίας φράσεως της κας Αναγνωστοπούλου στο αριστερό ακροατήριο της. Έτσι κάτι για να πεί και αυτή. Πρόκειται περί μιας συνειδητοποιημένης και συγκεκριμένης πολιτικής που ακυρώνει τους σκληρώτατους αγώνες που εδόθησαν και το άφθονο ελληνικό αίμα που χύθηκε για να αποτραπούν τα χειρότερα και τα πιο σκοτεινά σχέδια σε βάρος της Μακεδονίας και της Ελλάδος. Υποστηρίζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών και διαλαλούν ότι είναι καλή συμφωνία. Και εξηγούν με επιθετικούς προσδιορισμούς –χωρίς κανένα ουσιαστικό επιχείρημα- πόσο καλό είναι το καλό! (ασφάλεια, συνεργασία, ειρηνική συνύπαρξη κλπ. κλπ) Και αντιθέτως πόσο κακό είναι το κακό. Και η κριτική μας δεν αφορά μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύει κανείς ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα ανατρέψει τα αποτελέσματα της χθεσινής ψηφοφορίας και της κατάπτυστης συμφωνίας; Μόνο οι διανοητικά και ψυχικά διαταραγμένοι μπορούν να ελπίζουν σε κάτι τέτοιο. Η σημερινή Ελληνική Δημοκρατία δεν ωφελεί κανέναν άλλον παρά μόνο τους 300 βουλευτές και μερικές χιλιάδες άλλους που σιτίζονται από αυτήν. Και ας μην εξαιρεθεί το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Ο κος Νίκος Μιχαλολιάκος πρότεινε να παραιτηθούν όλοι οι βουλευτές της Χ.Α, της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ για να αποτραπεί η συμφωνία. Άσφαιρα πυρά εκτόξευσε όπως συνηθίζει. Γιατί δεν παραιτείται σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα της Χ.Α ασχέτως τι θα πράξουν τα άλλα κόμματα; Να ταράξει πράγματι το πολίτευμα και την ελληνική κοινωνία; Ο αρχηγός της Χ.Α μπορεί να είναι λάβρος επαναστάτης στις αγορεύσεις του αλλά ανόητος δεν είναι. Το μέγα ερώτημα όμως είναι ποιοι είναι αυτοί που μπορούν να ανατρέψουν την ανθελληνική και καταστρεπτική αυτή δήθεν δημοκρατία; Και όμως υπάρχουν! Είναι αυτοί οι αχειραγώγητοι, που κάθε φορά, σαν ξαφνικός ισχυρός άνεμος εσάρωναν τους φαύλους και τους διεφθαρμένους για να σώσουν την Πατρίδα . Με γνώμονα το πατριωτικό συμφέρον και μόνο. Τη νομιμοποιητική τους βάση δεν την έβρισκαν βεβαίως στο νόμο και στο πολίτευμα αλλά στο λαϊκό αίσθημα της κάθε εποχής που αποτελούσε τον ισχυρότερο καταλύτη της εκνόμου , κατά κανόνα επίσης, εμπλοκής τους. Για την ευεργεσία τους αυτή λοιδορούμενοι και καθυβριζόμενοι ερρίπτοντο στις φυλακές από αυτούς που πρώτοι απολάμβαναν τους κόπους τους και τις θυσίες τους. Αλλά σήμερα και αυτούς η μεταπολιτευτική κομματοκρατία τους εμόλυνε με το εθνοκτόνο δηλητήριό της και στέκουν άβουλοι παρατηρητές. Ορισμένοι από αυτούς όρθιοι χειροκροτούν προκλητικά από τα υπουργικά έδρανα της Βουλής με το ηλίθιο χαμόγελο φθηνού κλακαδόρου, όταν η Πατρίδα τους γέρνει με την ίδια τους την υπογραφή. Αγαπητέ φίλε αναγνώστη αν έφθασες μέχρι αυτές τις γραμμές σημαίνει πως σε βασανίζουν και σένα τα ερωτήματα και η αγωνία για το μέλλον της Πατρίδος μας. Τι θα γίνει; Τι μπορεί να γίνει; Δεν υπάρχει καμία λύση και καμία ευοίωνη προοπτική όπως πολύ καλά συναισθάνεσαι και εσύ. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Σήμερα είμαστε καταδικασμένοι να δεχθούμε τη δημοκρατική διαδικασία της ψήφου, όσο αναξιόπιστη και αν είναι, ως το μοναδικό δρόμο. Σε λίγους μήνες θα σταθούμε και πάλι στις κάλπες. Έχει σημασία τι θα επιλέξουμε όσο και αν είναι στημένο το παιχνίδι. Η ανανέωση της εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος και αυτή τη φορά προς αυτό το μιαρό πολιτικό σύστημα της οικογενειοκρατίας, που κατορθώνει να εξαπατά και να παραπλανά με τις ψεύτικες ελπίδες και υποσχέσεις, θα σημαίνει πλέον τον οριστικό ενταφιασμό της Ελλάδος, ως ανεξάρτητου εθνικού κράτους, σε λίγες μόνο δεκαετίες. Αν όμως ένα μεγάλο μέρος του Ελληνικού Λαού αποστασιοποιηθεί από την εξάρτηση των κομματαρχών και των αληθινών βιαστών της Δημοκρατίας και αναζητήσει ακηδεμόνευτες πατριωτικές πολιτικές δυνάμεις, υπάρχει ελπίδα για τον τόπο μας. Και πάλι ίσως ! Νίκος Αλικάκος Πρόεδρος του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητος
0 Comments
του Δημήτρη Βαλασίδη.
Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει σχεδόν καθημερινά, ότι δεν θα ψηφίσει το κόμμα του την συμφωνία των Πρεσπών. Ως εδώ καλά. Όμως δεν μας λέει αν θα την ακυρώσει, όταν έρθει στην εξουσία. Αντίθετα επιμένει, ότι δεν θα μπορέσει να την καταργήσει, γιατί θα αποτελεί διεθνή συνθήκη. Μια ακόμη εξαπάτηση του Ελληνικού λαού μέσα στις τόσες άλλες. Η ιστορία τον διαψεύδει με πανηγυρικό τρόπο. Είναι δυνατό να ακυρώνονται συμφωνίες έστω κι αν με τόση επισημότητα υπογράφονται; Από τις σελίδες της αντλούμε πολλά στοιχεία ενθαρρυντικά και διαφωτιστικά για την περίπτωσή μας. Θα αναφέρουμε μόνο μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα. Η συνθήκη των Σεβρών υπογράφεται μεταξύ των νικητών τού Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και της[v1] κυβέρνησης της Τουρκίας στις 10 Αυγούστου 1920. Προέβλεπε την αφαίρεση τμημάτων της Τουρκίας, Συρίας, Λιβάνου, Παλαιστίνης και Ιράκ και την μετατροπή τους σε αποικίες της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας. Η Ελλάδα κατοχύρωνε επίσημα την Δυτική Θράκη και αποκτούσε την Ανατολική. Έπαιρνε τα νησιά Ίμβρο και Τένεδο και παγίωνε την παρουσία της στην περιοχή της Σμύρνης και στην ενδοχώρα της. Φαινόταν μάλιστα ότι εξασφάλιζε τα Δωδεκάνησα πλην της νήσου Ρόδου. Με την Μικρασιατική Καταστροφή τέθηκε τέρμα στην Συνθήκη των Σεβρών, η οποία δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Στις 29 Σεπτεμβρίου 1924 η Ελλάδα υπό την εποπτεία της ΚτΕ υποχρεώθηκε να υπογράψει με τη Βουλγαρία συμφωνία για τις μειονότητες. Με την συμφωνία αυτή, γνωστή ως Πρωτόκολλο «Πολίτη-Καλφώφ» αναγνωριζόταν ως «βουλγαρική μειονότητα» οι Σλαβόφωνοι-δίγλωσσοι Έλληνες της Μακεδονίας μας. Με το φοβερό αυτό ατόπημα διαστρεβλωνόταν η ιστορία και η εθνικότητα των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι είχαν αγωνισθεί κατά τον Μακεδονικό Αγώνα και θυσιάστηκαν πολεμώντας κατά των κομιτατζήδων. Όταν το πρωτόκολλο συζητήθηκε στην βουλή των Ελλήνων, απορρίφθηκε ως αντεθνικό και η Ελλάδα αποδεσμεύθηκε από τις υποχρεώσεις της, όπως η λειτουργία βουλγαρικών σχολείων στις ακριτικές αυτές περιοχές. Στις 29 Ιουλίου 1919 υπεγράφη συμφωνία μεταξύ του πρωθυπουργού της Ελλάδος Ελευθερίου Βενιζέλου και του υπουργού Εξωτερικών της Ιταλίας Τιττόνι, με την οποία η Ελλάδα θα προσαρτούσε την Βόρειο Ήπειρο και η Ιταλία την Αυλώνα με το λιμάνι της. Ένα χρόνο αργότερα, στις 27 Ιουλίου 1920, η νέα κυβέρνηση της Ιταλίας κατήγγειλε την συμφωνία Βενιζέλου-Τιττόνι, επειδή προσέκρουε στα εθνικά της συμφέροντα. Το «Σύμφωνο του Μονάχου» υπογράφεται στην Γερμανία στις 30 Σεπτεμβρίου 1938. Σύμφωνα με αυτό αποσπούσαν μια περιοχή της Τσεχοσλοβακίας, την Σουδητία, και την παραχωρούσαν στην Γερμανία. Στην συνδιάσκεψη συμμετείχαν οι πρωθυπουργοί Βρετανίας Τσάμπερλεν καί Γαλλίας Νταλαντιέ και Χίτλερ και Μουσολίνι. Αποκλείστηκε η τσεχοσλοβακική κυβέρνηση, στην οποία άνηκε η Σουδητία. Με το Σύμφωνο αυτό η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, μετά από προτροπή των ΗΠΑ, ικανοποίησαν όλες τίς απαιτήσεις της Γερμανίας. Από την Τσεχοσλοβακία αφαιρέθηκε μία εδαφική έκταση 41.098 τετραγωνικών χιλιομέτρων με 5 εκατομμύρια κατοίκους. Στους Γερμανούς περιήλθαν βιομηχανικές περιοχές με σημαντικά εργοστάσια, μεθοριακά οχυρά και σημαντική ποσότητα οπλισμού. Έτσι, η Τσεχοσλοβακία ήταν αφοπλισμένη και ανίσχυρη στους επιδρομείς, που περίμεναν την ευκαιρία, για να την υποδουλώσουν οριστικά. Ασφαλώς η συμφωνία ήταν κατάπτυστη. Η ενδοτική πολιτική της κυβέρνησης της Τσεχοσλοβακίας απέτρεψε την προσπάθεια επέμβασης της ΕΣΣΔ . Η συμφωνία δεν ίσχυσε επί μακρόν, γιατί ξέσπασε ο Β´ Παγκόσμιος πόλεμος. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1940 ο Τσώρτσιλ σε μήνυμά του προς τον τσεχοσλοβακικό λαό, ανακοίνωσε την ακύρωση του «Συμφώνου του Μονάχου». Από τα παραπάνω ιστορικά ντοκουμέντα προκύπτει, ότι αν οι συνθήκες είναι επιζήμιες για το Έθνος μπορούν να καταργηθούν. Αρκεί να υπάρχουν γενναίοι πολιτικοί στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση και ψυχωμένος λαός. Δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχουν στα κοινοβουλευτικά κόμματα τέτοιοι πολιτικοί και οι πολίτες δεν είναι ακόμη επαρκώς ενεργοποιημένοι. Όμως, αν εντατικοποιήσουμε τους αγώνες μας και παράλληλα επιλέξουμε στις εκλογές πραγματικά πατριωτικά κόμματα, όπως ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, μπορούμε να ανατρέψουμε κάθε προδοτική συμφωνία. Ας μην μας πτοήσει η γκεμπελικού τύπου προπαγάνδα και οι στυγνοί εκβιασμοί προς ενήλικες και μαθητές του πολιτικού καθεστώτος. Επιβάλλεται ιερή εθνική αντίσταση μέχρι την τελική νίκη. (*) Ο Δημήτρης Βαλασίδης είναι: Αξιωματικός εα-Οικονομολόγος-Συγγραφέας, απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ). Γεν. γραμματέας του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ «Φτάνουν πια οι μάρτυρες. Χρειαζόμαστε ήρωες!», αναφωνούσε στα έργα του ο Ιων Δραγούμης, στην προσπάθειά του να ξεσηκώσει τον Ελληνισμό για να σωθεί η Μακεδονία από την βουλγαρική επιβουλή.
Πώς, όμως, να μιλήσεις για ήρωες σε έναν λαό που εκλέγει και ανέχεται ηγεσίες λιπόψυχες και εθελόδουλες; Ηγεσίες που κρύβονται πίσω από την προσπάθεια «επίτευξης του εφικτού», που κι αυτή συνήθως είναι αποτυχημένη! Κι όμως! Πίσω από τα κουρασμένα βλέφαρα μιας γενιάς που φεύγει και συντηρεί ακόμη με την θεσμική της έκφραση ένα σύστημα εξουσίας που καταρρέει με ταχείς ρυθμούς, πάνω από τους καπνούς των τεκέδων των διαφόρων «κοινωνικών χώρων», πέρα από τα ουτοπικά οράματα απολιθωμένων ιδεολογιών, αλλά και από τη μαγιά όσων αντιστάθηκαν στη μετανάστευση, η ελπίδα έχει ήδη γεννηθεί. Με ενοχλεί αφάνταστα η φράση που ακούω συχνά, ότι «η νεολαία διακατέχεται από εθνομηδενιστικές αντιλήψεις (...) οι τοίχοι είναι γεμάτοι συνθήματα αντεθνικά (...) δεν ξέρουν ποιους πολεμήσαμε το 1940» κ.λπ. Κι αυτά τα λένε άνθρωποι που δεν μίλησαν ποτέ στα παιδιά τους για πατρίδα αφήνοντας την διαπαιδαγώγησή τους σε ένα ισοπεδωτικό και αντεθνικό σύστημα παιδείας, δεν τους εξήγησαν ποτέ το νόημα των παρελάσεων εγκαταλείποντάς τα έρμαια μιας ύπουλης αντεθνικής προπαγάνδας για την κατάργησή τους, δεν τα μύησαν ποτέ στο θείο δώρο της ζωής στην οποία οι ίδιοι τα έφεραν και τα παράτησαν άοπλα στην επίθεση ανώμαλων και περιθωριακών συμπεριφορών από εκφραστές μιας αυτοκτονικής αντίληψης για την ανθρώπινη ύπαρξη. Κι όμως! Αυτή η νεολαία αποφάσισε να αντισταθεί! Αναμετρήθηκε με όλους αυτούς και ήδη κατήγαγε τις πρώτες νίκες της. Μετρήθηκε τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Και στα δύο η νίκη της ήταν συντριπτική! Και ήταν φυσικό να συμβεί έτσι. Είναι πολύ διαφορετικό το να υπερασπίζεσαι μία αφύσικη ουτοπία από το να δίνεις τη μάχη για την ίδια σου τη ζωή, την ταυτότητά σου, την ιστορία σου και την κληρονομιά σου. Αυτήν τη μάχη επέλεξε να δώσει η ελληνική νεολαία και κατέκλυσε δρόμους και πλατείες για τη Μακεδονία αλλά και για τη Βόρειο Ήπειρο. Όπως θα κάνει για κάθε τι και με κάθε αφορμή που θα της δοθεί, προκειμένου να υπερασπίσει τα αυτονόητα που συνθέτουν την ίδια της την ύπαρξη. Όποιος αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμη νέοι άνθρωποι σαν τον Κωνσταντίνο Κατσίφα, δεν χρειάζεται να πάει μακρυά για να βρει την απάντηση. Ούτε να την αναζητήσει σε επιστημονικά συγγράμματα ψυχολογίας και κοινωνικής συμπεριφοράς. Αρκεί να έρθει μία έστω φορά σε ένα από εκείνα τα αυθόρμητα συλλαλητήρια για τα εθνικά μας δίκαια και να περιφέρει το βλέμμα του αφήνοντας κατά μέρος τις «σέλφις» και τα «τιτιβίσματα». Να συναντήσει το βλέμμα των νέων ανθρώπων δίπλα του, να δει βαθειά μέσα στα μάτια τους ώσπου να νοιώσει την ψυχή τους. Και τότε θα καταλάβει πόσο την αδίκησε αυτήν τη γενιά αλλά και πόσο μη αναγκαίος της είναι πια ως συνοδοιπόρος της σε μια πορεία αγώνα που ήδη την χάραξε και την πορεύεται. Τότε θα συνειδητοποιήσει ότι έχει απωλέσει οριστικά το δικαίωμα να της αποτείνει αυτό που είχε πει ο «άγιος της ελληνικής νεολαίας», Περικλής Γιαννόπουλος, πριν από 100 και πλέον έτη: «Μνήσθητί μου Νέε, όταν έλθης εις την ελληνικήν σου βασιλείαν»! Γιάννης Χ. Κουριαννίδης Διευθυντής περιοδικού «Ενδοχώρα» [email protected] του Δημήτρη Βαλασίδη (*)
Οι νέοι μας ξεσηκώθηκαν και υπερασπίζονται το ιερό όνομα της Μακεδονίας μας. Είναι το λαμπρό μέλλον της Πατρίδας μας και έχουν δικαίωμα να αγωνιστούν για την Ελευθερία και τα Εθνικά μας Δίκαια που διακυβεύονται εξαιτίας ενός ανίκανου και σάπιου πολιτικού καθεστώτος. Δεν έχει κανείς ξενόδουλος προδότης το δικαίωμα να τους απειλήσει και να τους εμποδίσει. Κάθε τέτοια προσπάθεια δεν τους φοβίζει, αλλά αντίθετα τους χαλυβδώνει και ενδυναμώνει τον αγώνα τους. Ήδη έχει συγκροτηθεί από μαθητές από όλη την Ελλάδα ο νέος Ιερός Λόχος του Αλέξανδρου Υψηλάντη, έτοιμος να πολεμήσει με κάθε νόμιμο και ειρηνικό μέσο για την ακεραιότητα της Ελλάδος που με την επαίσχυντη συνθήκη των Πρεσπών αμφισβητείται. Όπλα του οι καταλήψεις, τα συλλαλητήρια, οι πορείες. Η νεολαία μας δεν ξεχνά τους αγώνες και την θυσία των Ιερολοχιτών του 21 και είναι έτοιμη να ακολουθήσει το λαμπρό παράδειγμά τους. Εμείς οι μεγαλύτεροι δεν παροτρύνουμε τους μαθητές, γιατί δεν έχουν ανάγκη παροτρύνσεων. Στηρίζουμε όμως τις προσπάθειές τους και είμαστε στο πλευρό τους σε ό,τι χρειάζονται και μας το ζητήσουν. Ο Ιερός Λόχος ήταν στρατιωτικό σώμα που ιδρύθηκε από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στην Μολδοβλαχία τον Μάρτιο του 1821. Συγκροτήθηκε από εθελοντές σπουδαστές των ελληνικών παροικιών της Μολδοβλαχίας και της Οδησσού, κυρίως. Ήταν η πρώτη οργανωμένη στρατιωτική μονάδα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και του ελληνικού στρατού γενικότερα. Ο Υψηλάντης πίστευε πως οι νεαροί αυτοί θα μπορούσαν να αποτελέσουν την ψυχή του στρατού του. Γι’ αυτό τους έδωσε το κλασικό όνομα του Ιερού Λόχου των Θηβών. (*) Ο Δημήτρης Βαλασίδης είναι: Αξιωματικός εα-Οικονομολόγος-Συγγραφέας, απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ). Γεν. γραμματέας του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ «Κάθε τόπος έχει την πληγή του και η Ελλάς τους Έλληνες (πολιτικούς)», Εμ. Ροϊδης
«Γαλή εισελθούσα εις χαλκέως εργαστήριον την εκεί κειμένην ρίνην περιέλειχε. Συνέβη δε, εκτριβομένης της γλώττης, πολύ αίμα φέρεσθαι. Η δε ετέρπετο υπονοούσα τι του σιδήρου αφαιρείσθαι μέχρι παντελώς απέβαλε την γλώτταν». Και σε νεοελληνική απόδοση: «Μια γάτα μπήκε στο εργαστήριο ενός σιδηρουργού και άρχισε να γλείφει μια λίμα. Η γλώσσα της όμως τρίφτηκε κι άρχισε να τρέχει πολύ αίμα. Αυτή ευχαριστιόταν, νομίζοντας ότι κάτι βγαίνει από το σίδερο, ώσπου έχασε την γλώσσα της». (Αισώπου μύθοι, εκδ. «ΕΞΑΝΤΑΣ», σελ.96). Μπήκε και η πατρίδα μας - η γάτα - κάποτε στο εργαστήριο της Ευρώπης με τα σίδερα, τα σφυριά και τα αμόνια, στο εργοτάξιο της ανθρώπινης αλαζονείας. Της πέταξαν μια λίμα-προγράμματα, επιδοτήσεις και τον βρόχο των δανείων. Και άρχισε να την γλείφει. Και ετέρπετο, ηδονιζόταν. Νόμιζε ότι ήταν αλλότρια, ξένα, πλούσια περισσεύματα των Φραγκογερμανών. Έπινε όμως το αίμα της, το αίμα των αγέννητων, το αίμα των νεκρών. Και έχασε την μιλιά της, την γλώσσα της, τα τζιβαϊρικά της. Έμεινε άλαλη, αναξιοπρεπή,ς άλογη και παράλογη. Βρυχώνται οι Τούρκοι. Απειλούν, χλευάζουν, προσβάλλουν, συκοφαντούν, διεκδικούν. Από τον ανώτατο ηγέτη τους αυτά και όχι από κάποιον αντιπεριφερειάρχη της ανατολίας. Τι απαντά το καθ’ημάς... ασκέρι και ο σκαληνός σερασκέρης του; Τίποτε. Αφωνότερος των ιχθύων και απραγέστερος των βατράχων. Λύκοι, γκρίζοι και λυσσασμένοι, απέναντι. Ιχθύες και βατράχια από δω. Τι συμπεραίνει ο κοινός νους; Ότι κάποια στιγμή οι λύκοι θα ορμήξουν. Παρήγορο το γεγονός ότι το αξιόμαχο των Τούρκων ουδέποτε δοκιμάστηκε απέναντι σε οργανωμένο στρατό. Ύαινες και λαφυραγωγοί μια ζωή. Απαρήγορο το γεγονός ότι το αξιόμαχο των Ελλήνων υπονομεύτηκε τα τελευταία χρόνια από τις ειρηνόφιλες σειρηνωδίες κλεφτοκατσικάδων. Και προσοχή! «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί» και όχι οι ειρηνόφιλοι. Ψιλά γράμματα αυτά για την περιρρέουσα ημιμάθεια. Ατάραχος, γαλήνιος άκουσε ο Γερο-Κολοκοτρώνης την απόφαση για καταδίκη σε θάνατο. Ούτε κατάρες ούτε κραυγές ούτε φοβέρες. Μόνο «μνήσθητί μου Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου». Ήταν ειρηνοποιός. Καταδικάζονται λήσταρχοι και εγκληματίες και σκούζουν και τσιρίζουν και μυξοκλαίουν για το κακό που τους βρήκε, όντας τόσο «καλοί άνθρωποι», όπως βεβαιώνουν, σπαραξικάρδια, οι συμβίες τους. Ειρηνόφιλοι άνθρωποι... Σκότωσαν, άνανδρα, οι Αλβανοί το “γαλανόλευκο παιδί” της Βορείου Ηπείρου. (Όπως κάποτε στην Κύπρο, τα ξαδέρφια τους οι Αγαρηνοί, τον Ισαάκ και τον Σολωμό). Τους γνωρίσαμε στην ιστορία ως Τουρκαλβανούς. Μ’ αυτούς κυρίως, πολεμούσαμε το ’21 και όχι με τους χοντροκέφαλους Τούρκους. Ανύπαρκτοι στους Βαλκανικούς Πολέμους, περίμεναν την έκβασή τους για να χιμήξουν. Μάζεψε τους μπέηδες τους το ευρωπαϊκό εργαστήριο ραδιουργίας και τους έκανε κράτος-παρία. Τους ξανασυναντήσαμε το ’40, όταν καμμιά 15αριά τάγματά τους πίσω, στα οπίσθια των Ιταλών, πυροβολούσαν τις λάσπες και τις βελανιδιές της Πίνδου. Με τους Γερμανούς, οι Τσάμηδες, συμμορίες από μαχαιροβγάλτες και βιαστές, κατασκότωναν και καταλήστευαν τον εμπερίστατο Ελληνισμό της Ηπείρου. Ξεκουμπίστηκαν για να γλιτώσουν το κρέμασμα. Τώρα απαιτούν αποζημιώσεις. Τι να πει κανείς; Τουρκαλβανοί... Τι απαντούν οι ημέτεροι; Τίποτε. "Το χωριό καίγεται και η γριά λαμπροχτενίζεται" όπως γράφει ο Μακρυγιάννης. Οι θεσμοί! Τι θα πουν οι θεσμοί! Οι δεσμοί.( Καλός και ο αρχιεπίσκοπος. Από μητροπολίτης Αθηνών, μιτροπωλητής. Συμφωνίες με τους αθέους και ευχαριστίες, δίνοντάς τους "αέρα" και λόγο να πανηγυρίζει το εκκλησιομάχο κοπάδι τους. Το μόνο που δεν μας είπε είναι να ψηφίσουμε τον κ. Τσίπρα). Βγήκε ο Ράμα, ο ναρκέμπορος, την επαύριον της δολοφονίας του ωραίου Έλληνα, είπε τα εμετικά του. Εδώ; Άφωνη, λόγω γλωσσοτομίας, η «υπεύθυνη ηγεσία της χώρας». Αν ζούσε ο Καραϊσκάκης θα τους φορούσε το «βρακί της Κατερίνας». (Ο «σταυραετός της Ρούμελης», που έκανε τύμβους με τα κομμένα κεφάλια των Τουρκαλβανών στο Δίστομο και την Αράχοβα, έσερνε μαζί του ένα γυναικείο παλιόβρακο, γνωστό σε όλα τα παλληκάρια του με τ’ όνομα «το βρακί της Κατερίνας». Το φορούσε στους κιοτήδες, τους φοβητσιάρηδες, τις σαπιοκοιλιές. Όποιον του το φορούσε τον περιφρονούσε και η οικογένειά του, ήταν άτιμος και προδότης. Σήμερα δεν θα έφτανε το ένα. Θα έπρεπε να απευθυνθεί σε βιοτεχνία εσωρούχων για να καλύψει τις ανάγκες και την ζήτηση). Προδίδουν και τους προδότες οι Σκοπιανοί. (Τελικά ποιος ήταν ο πρωτεργάτης, ο εμπνευστής της συμφωνίας ή καλύτερα ο εκτελεστής, γιατί η σύλληψη έγινε εκτός; Σ' αυτές τις περιπτώσεις η απάντηση δόθηκε πριν από 2500 χρόνια. «Εν αμίλλαις πονηραίς αθλιώτερος ο νικήσας»). Δεν τηρούνται τα συμφωνηθέντα στις Πρέσπες. Το «μακεδονικό έθνος» των νεοκομιτατζήδων, δόξη και τιμή, περνά στο σύνταγμά τους. Τι απαντούν οι «κωφοί και άλαλοι» των Αθηνών; Τίποτε. Οργανώνουν συνέδρια ανόμων και παρανόμων, επιτροπές εμπειρογνωμόνων, τα οποία θα απαλείψουν από τα σχολικά βιβλία τις ενοχλητικές-«εθνικιστικές»-αναφορές. Τι άραγε και πώς θα το αναθεωρήσουν; Στο βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού υπάρχει κεφάλαιο με τίτλο: «Από τον ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897 στον Μακεδονικό Αγώνα» (σελ. 178-181). Το κεφάλαιο συνοδεύεται από μια εικόνα του Παύλου Μελά και από περιληπτικό τίτλο όπου διαβάζουμε: «Μακεδονικός Αγώνας ονομάζεται η ένοπλη σύγκρουση των Ελλήνων και Βουλγάρων ανταρτών στο χώρο της Μακεδονίας την περίοδο 1904-1908». (Δυστυχώς δεν υπάρχει πουθενά η φράση «η Μακεδονία ήταν είναι και θα είναι ελληνική»). Τώρα με την...εθνοκάθαρση, τι θα γραφτεί; «Ο βορειοελλαδίτικος αγώνας ήταν σύγκρουση Ελλήνων και βορειομακεδόνων»; Μήπως “ο αγώνας στην Ευρωπαϊκή Οθωμανική Αυτοκρατορία"; ”Μήπως "ο αγώνας ανατολικά των Ιωαννίνων και δυτικά της Ξάνθης"; Μήπως «βόρεια της Λάρισας και νότια των Σκοπίων;” Με τον Παύλο Μελά τι θα κάνουν; Με τον Δραγούμη, τον Καραβαγγέλη, τον καπετάν Κώτα που φωτογραφίες τους συνοδεύουν το κεφάλαιο; Θα τους εξαφανίσουν; Θα βάλουν φωτογραφία του Κοτζιά και την γελοία σκιάθα του, να αγκαλιάζει τον Δημητρώφ; Σβήνει η ιστορία, το αίμα; Όχι, άλλοι θα εξαφανιστούν! (Από τώρα, αν ακούει κανείς, πρέπει να ετοιμάσουμε μικρό, ευσύνοπτο βιβλιαράκι, για παιδιά Δημοτικού κυρίως, με τίτλο« Ο Μακεδονικός Αγώνας: η δόξα της Ελλάδας» Θα βρεθεί τρόπος να φτάσει στα χέρια των Ελληνοπαίδων). Ελπίζω-κατάντια είναι αυτό- να αντιδράσουν οι Σκοπιανοί της Επιτροπής και να βγει από τα βιβλία Γλώσσας της ΣΤ ’Δημοτικού -(τετρ.Εργασιών, β’ τεύχος, σελ. 39) - η τρισάθλια απεικόνιση με τον Μέγα Αλέξανδρο δίπλα στην Κοκκινοσκουφίτσα και τον Καραγκιόζη, η οποία συνοδεύεται από άσκηση, διά της οποίας προτρέπονται οι μαθητές "να γράψουν μια ιστορία αυτής της παράξενης συντροφιάς". Εμείς κρατάμε τον Μέγα Αλέξανδρο. Την Κοκκινοσκουφίτσα και τον Καραγκιόζη τους επιστρέφουμε στο υπουργείο Παιδείας. Θα τύχουν λαμπρής υποδοχής... Νατσιός Δημήτρης δάσκαλος-Κιλκίς του Δημήτρη Βαλασίδη(*).
Υποβάλλονται συχνά προς τους εν αποστρατεία Αξιωματικούς κάποια ερωτήματα που οφείλονται σε άγνοια ή σκοπιμότητα των ερωτώντων όπως «τι κάνατε όταν ήσασταν εν ενεργεία», «τώρα θυμηθήκατε να ασχοληθείτε με την πολιτική», «γιατί δεν κάθεστε στο σπίτι σας» και άλλα πολλά. Οι απαντήσεις είναι απλές και ελπίζω κατανοητές: Οι Στρατιωτικοί εε είναι υποχρεωμένοι να εκτελούν τα καθήκοντα τους και μόνον σύμφωνα με το σύνταγμα και τον νόμο. Κάποτε που επιχείρησαν να επέμβουν στα πολιτικά πράγματα για το καλό της Πατρίδας, κατηγορήθηκαν από τον ίδιο τον ευεργετηθέντα λαό, δικάστηκαν και πέθαναν πάμπτωχοι στην φυλακή. Οι νεότεροι συνάδελφοί τους θεωρήθηκαν χωρίς αποδείξεις από τους πολιτικούς «σταγονίδια» και «χουντικοί». Τον λόγο σήμερα έχει ο «κυρίαρχος» λαός, ο οποίος πρέπει να δράσει με κάθε νόμιμο τρόπο. Αποστρατευόμενοι οι Αξιωματικοί είναι πλέον πολίτες με όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, όπως και οι υπόλοιποι. Βεβαίως διατηρούν την εντιμότητα, τις ικανότητες και τις γνώσεις που απέκτησαν κατά την πολυετή υπηρεσία τους στις Ένοπλες Δυνάμεις. Υπάρχουν Αξιωματικοί ιατροί, μηχανικοί, νομικοί, οικονομολόγοι και άλλοι επιστήμονες. Τις γνώσεις τους αυτές και την ανεκτίμητη εμπειρία τους οφείλουν να προσφέρουν για το καλό της Πατρίδας. Επίσης πρέπει να σημειωθεί ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις χαίρουν της εμπιστοσύνης του λαού πολύ περισσότερο από άλλες κοινωνικές ομάδες. Είναι λοιπόν επιβεβλημένο να ασχοληθούν με την πολιτική για να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά ένα φαύλο και ανίκανο πολιτικό καθεστώς, αποτελούμενο από άτομα που έχουν αποδείξει, ότι ενδιαφέρονται μόνον για τα προσωπικά τους συμφέροντα, οικονομικά και άλλα, και ουδόλως για την Πατρίδα. Είναι αυτονόητο ότι αν ενταχθούν στα υπάρχοντα κοινοβουλευτικά κόμματα θα αλλοτριωθούν ή θα αποβληθούν. Δυστυχώς έχουμε κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα. Αν όλα αυτά τα κατανοήσουν οι Έλληνες ψηφοφόροι και στις επόμενες εκλογές στηρίξουν Αξιωματικούς εα εκτός των κομμάτων που κατέστρεψαν την Ελλάδα μας, τότε υπάρχει ελπίδα σωτηρίας. (*) Ο Δημήτρης Βαλασίδης είναι: Αξιωματικός εα-Οικονομολόγος-Συγγραφέας, απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ). Γεν. γραμματέας του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ και της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ, πρόεδρος του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΗΓΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ. του Δημήτρη Βαλασίδη (*)
Συμπληρώνονται φέτος 78 χρόνια από το μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία έπος του 1940-41. Κάποιοι, ευτυχώς ελάχιστοι, προσπαθούν να συντηρήσουν ορισμένους μύθους για την πολεμική συμμετοχή της Ελλάδος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμμετοχή που συνέβαλε τα μέγιστα στην τελική νίκη των συμμάχων κατά του άξονα. Οι μύθοι αυτοί είναι αποτέλεσμα λανθασμένων ερμηνειών των δεδομένων του πολέμου, αλλά κυρίως ιδεολογικοί και πολιτικοί. Όμως η επιστημονική ιστορική έρευνα διέλυσε τους μύθους που οι σημαντικότεροι είναι: Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ήταν απροετοίμαστες να αντιμετωπίσουν την ισχυρή ιταλική πολεμική μηχανή. Στην πραγματικότητα, η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική. Η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά (1936-41) είχε δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην προς πόλεμο προπαρασκευή της εκτιμώντας ορθά τον κίνδυνο από τις ιταλικές επεκτατικές φιλοδοξίες στον χώρο της ανατολικής Μεσογείου, αλλά και από την όχι φιλική στάση της Βουλγαρίας. Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις είχαν αναδιοργανωθεί αποτελεσματικά, εκπαιδευτεί άρτια και εξοπλιστεί κατάλληλα. Αυτό επαληθεύτηκε κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο. Η κατασκευή της «γραμμής Μεταξά» στην ελληνοβουλγαρική μεθόριο, δεν αποτέλεσε λανθασμένη στρατηγική, όπως κρίνουν ορισμένοι συγγραφείς εκ των υστέρων. Ήταν απαραίτητη και συνετή απόφαση, η οποία κατέστησε αποτελεσματική την ελληνική άμυνα στο ευαίσθητο μέτωπο της Θράκης, όπου υπήρχε η βουλγαρική απειλή. Από τεχνικής πλευράς αποτέλεσε σημαντικό επίτευγμα τόσο για τα δεδομένα του ελληνικού κράτους όσο και για τις δυνατότητες των άλλων βαλκανικών κρατών. Τέλος, σε επίπεδο στρατηγικής προσέγγισης της επερχόμενης σύγκρουσης, η ελληνική πλευρά ήταν πεπεισμένη για το αναπόφευκτο του ελληνοϊταλικού πολέμου και είχε προετοιμαστεί από κάθε άποψη για το ενδεχόμενο αυτό, χωρίς να αιφνιδιαστεί από το ιταλικό τελεσίγραφο. Έτσι, άλλωστε, εξηγείται η επιτυχία του ελληνικού στρατού στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο, καθώς επρόκειτο για μία σημαντική επιτυχία, ανώτερη της αντίστασης της Φινλανδίας στην εισβολή της ΕΣΣΔ το 1939. Η άριστη προετοιμασία του Ελληνικού Στρατού καταδείχθηκε και από την επιτυχία του συστήματος επιστράτευσης και συμπλήρωσης, αλλά και συγκρότησης μονάδων, οι οποίες προωθήθηκαν τάχιστα στην ελληνοαλβανική μεθόριο .Ο Μεταξάς λίγο πριν την έναρξη του πολέμου δεν αποδέχθηκε την εισήγηση του Παπάγου να κηρύξει γενική επιστράτευση. Μια τέτοια ενέργεια έχει πολλές δυσκολίες και επιπλέον θα έδινε μια αφορμή στους Ιταλούς. Προτίμησε την μυστική μερική επιστράτευση. Συγκεκριμένα ανέστειλε την απόλυση των οπλιτών θητείας και επιστράτευσε με φύλλα ατομικής πρόσκλησης (ΦΑΠ) το προσωπικό της 8ης Μεραρχίας Ιωαννίνων, της 9ης Μεραρχίας Κοζάνης της Φρουράς Κερκύρας και μιας Ταξιαρχία Ευζώνων. Και αυτά για να παραπλανηθεί ο Μουσολίνι ως προς τον όγκο του ελληνικού στρατού έναντι του ιταλικού. Ο Μουσολίνι φέρεται να είπε: «Ο πονηρός γέρων με εξηπάτησε». Αποτέλεσμα της επιτυχούς επιστράτευσης και γενικής οργάνωσης ήταν η αριθμητική υπεροχή του ελληνικού στρατού στην Βόρειο Ήπειρο έναντι των Ιταλών έως την άνοιξη του 41, όταν εκδηλώθηκε η ιταλική Εαρινή Επίθεση. Συμπερασματικά το ελληνικό κράτος επέδειξε σαφώς ανώτερες ικανότητες στην αντιμετώπιση του εχθρού. Απροθυμία του δικτατορικού καθεστώτος του Μεταξά να διεξάγει αυτόν τον πόλεμο. Η απόρριψη του ιταλικού τελεσιγράφου δηλαδή η σταθερή απόφαση της ελληνικής πλευράς να πολεμήσει σε περίπτωση εκδήλωσης ιταλικής επίθεσης, δεν αποτέλεσε ούτε συνέπεια της «πίεσης του ελληνικού λαού» – παράγοντας, άλλωστε, δευτερεύων σε ένα δικτατορικό καθεστώς– ούτε η υποταγή ενός απρόθυμου να πολεμήσει δικτάτορα στις αγγλικές πιέσεις. Ήταν μια λογικά υπολογισμένη στρατηγική απόφαση, η οποία είχε ληφθεί πολύ πριν το 1940, ίσως και από το 1936. Η ελληνική εξωτερική πολιτική του καθεστώτος του Μεταξά συνέχιζε την τακτική διπλωματικής και στρατιωτικής απομόνωσης της Βουλγαρίας που είχε εγκαινιαστεί το 1934 με το Σύμφωνο της Βαλκανικής Συνεννόησης και το παρεπόμενο στρατιωτικό σύμφωνο μεταξύ Ελλάδος, Γιουγκοσλαβίας, Ρουμανίας και Τουρκίας. Επίσης τηρούσε προσεκτική στάση έναντι της ιταλικής επιθετικότητας, καθώς μάλιστα ανάλογη πολιτική κατευνασμού ακολουθούσε το ισχυρότερο ευρωπαϊκό κράτος, η Μεγάλη Βρετανία. Η μη ορθή εκτίμηση της συμμετοχής της Αλβανίας στην επίθεση κατά της Ελλάδος. Η Ελλάδα δέχθηκε επίθεση από το έδαφος της Βορείου Ηπείρου όχι μόνο της Ιταλίας, αλλά και της συνενωμένης κάτω από το ίδιο στέμμα Αλβανίας. Στο πλευρό του ιταλικού στρατού μαχόταν τόσο τακτικός αλβανικός στρατός συνολικής δύναμης δέκα πέντε ταγμάτων όσο και παραστρατιωτικές ομάδες, οι οποίες κατά την διάρκεια της Κατοχής ανέλαβαν την τρομοκράτηση του ελληνικού πληθυσμού της Ηπείρου και την αλλοίωση των εθνολογικών δεδομένων. Η συμμαχία αυτή ήταν γνωστή στην ελληνική κυβέρνηση. Για αυτόν τον λόγο η Αλβανία χαρακτηρίστηκε με ελληνικό Βασιλικό Διάταγμα εμπόλεμο κράτος, χαρακτηρισμός που ήρθη μόλις το 1988. Ώστε, ο πόλεμος του 1940-41 διεξήχθη κατά της Ιταλίας, της Αλβανίας και της Γερμανίας. Το έπος του 40 παρουσιάζεται ως πόλεμος κατά του φασισμού, αν και διεξήχθη από ένα δικτατορικό καθεστώς με φασιστικά στοιχεία. Ο μύθος αυτός προέρχεται από την βρετανική και την κομμουνιστική προπαγάνδα. Η βρετανική προπαγάνδα επεδίωκε να αποδώσει στην ελληνική πολεμική προσπάθεια έναν ιδεολογικό χαρακτήρα, δηλαδή να τον παρουσιάσει ως αγώνα κατά του φασισμού, ενώ η ελληνική κυβέρνηση του Μεταξά να τον εμφανίσει ως αγώνα κατά ενός γεωπολιτικού εχθρού, της Ιταλίας. Λόγω της προσπάθειας ευρωπαϊκής ενοποίησης και της απουσίας εδαφικών διεκδικήσεων γενικά στην Ευρώπη, έχει επικρατήσει στην ιστοριογραφική παραγωγή η αντίληψη του πολέμου του 1940 ως πολέμου κατά του φασισμού. Δηλαδή το ένα φασιστικό καθεστώς πολεμούσε το άλλο. Από τους κομμουνιστές της Ελλάδας παρατηρούμε το εξής παράδοξο. Όσο η Γερμανία ήταν σύμμαχος της ΕΣΣΔ το ΚΚΕ καλούσε τους οπαδούς του να μην πολεμήσουν. Όταν η συμμαχία αυτή έπαυσε να ισχύει, οι κομμουνιστές καλούσαν σε ιδεολογικό πόλεμο κατά του φασισμού. Με την λογική του πολέμου κατά των φασιστών θα πρέπει να υποστηρίξουμε ότι ο κυπριακός αγώνας ήταν κατά των δημοκρατών Άγγλων. Οι αγαθές προθέσεων της Μεγάλης Βρετανίας έναντι της Ελλάδας. Η επιμονή της Μεγάλης Βρετανίας για ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στο ελληνικό έδαφος αποτελούσε όχι τόσο συμβολή στον αγώνα των Ελλήνων, αλλά περισσότερο προπαγανδιστική ενέργεια, για να αποκατασταθεί το πληγέν κύρος της Βρετανίας, κυρίως έναντι των ΗΠΑ και της Τουρκίας. Ο ίδιος ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστων Τσώρτσιλ σε ομιλία του στις 27 Απριλίου 1941, την ημέρα που η Αθήνα κατελήφθη από τον γερμανικό στρατό, παρουσίαζε την βρετανική επέμβαση στην Ελλάδα ως ουσιαστική βοήθεια στην Ελλάδα. Η ιταλική εισβολή στην Ελλάδα αποτέλεσε ευμενής εξέλιξη για τους βρετανικούς υπολογισμούς. Στην έκθεση του Γερμανού πρέσβη στην Αθήνα Βίκτωρ φον Έρμπαχ, με ημερομηνία 15 Νοεμβρίου 1940, αναφέρεται ότι η ιταλική επίθεση εξυπηρετούσε τα βρετανικά σχέδια. Χαρακτηριστική είναι η διατύπωση σε βρετανικό διπλωματικό έγγραφο του υπουργείου Εξωτερικών από τον Ιανουάριο του 1941, όπου είναι εμφανής η προσπάθεια να συνεχίσει η Ελλάδα τον πόλεμο και να προκληθεί γερμανική επίθεση κατά του ελληνικού κράτους. Οι Βρετανοί είχαν αποστείλει από τον Νοέμβριο του 1940 στην Ελλάδα μοίρες αεροπορικών δυνάμεων, οι οποίες όμως παρέμεναν στα αεροδρόμια του Τατοΐου και της Ελευσίνας, καθώς η ελληνική ηγεσία δεν επέτρεπε την χρήση των αεροδρομίων της Βορείου Ελλάδος, αφού μία τέτοια ενέργεια θα συνιστούσε αιτία πολέμου για την γερμανική πλευρά. Συνεπώς, η βρετανική σπουδή για επιχειρησιακή δράση στην Β. Ελλάδα ουσιαστικά αποσκοπούσε να εμπλέξει την Ελλάδα στον πόλεμο κατά της Γερμανίας. Τον Φεβρουάριο του 1941, καθώς πλέον δεν υπήρχε ο Μεταξάς, ο οποίος σε γενικές γραμμές αντιτασσόταν στην άφιξη βρετανικού εκστρατευτικού σώματος, η βρετανική πλευρά επεδίωξε τη δημιουργία ενός βαλκανικού μετώπου με τη συμμετοχή της Γιουγκοσλαβίας, της Ελλάδος και της Τουρκίας, ώστε να δημιουργηθεί μία εστία έντασης στην ηπειρωτική Ευρώπη κατά της Γερμανίας. Στις 22 Φεβρουαρίου ήρθε στην Αθήνα ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Άντονυ Ήντεν, καθώς και ο στρατηγός Άρτσιμπαλντ Ουέηβελ), επικεφαλής των βρετανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή μαζί με το επιτελείο τους. Η κίνηση αυτή επεδίωκε να πείσει τις κυβερνήσεις των τριών κρατών να συγκροτήσουν έναν συνασπισμό κατά των Γερμανών, έναν συνασπισμό, ωστόσο, τον οποίον οι Βρετανοί δεν ήταν σε θέση να στηρίξουν με ικανοποιητικό αριθμό δυνάμεων, αφού τελικά διέθεσαν μόλις 57.000 στρατιώτες. Αλλά και όταν συμμετείχαν στις επιχειρήσεις, τον Απρίλιο του 1941, στην ηπειρωτική Ελλάδα, σκοπός τους ήταν η προβολή συμβολικής αντίστασης με την ελάχιστη δυνατή απώλεια Βρετανών στρατιωτών, δεδομένης και της επικείμενης άφιξης πρόσθετων γερμανικών δυνάμεων στο μέτωπο της βορείου Αφρικής. Συνθηκολόγηση: Προδοσία ή πράξη σύνεσης. Μετά την κατάρρευση της αμυντικής διάταξης στη γραμμή του ποταμού Αλιάκμονα και τον εγκλωβισμό του μεγαλύτερου μέρους των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στο μέτωπο της Ηπείρου, η πρωτοβουλία συνθηκολόγησης του αντιστράτηγου Γεώργιου Τσολάκογλου διοικητή του Γ΄ Σώματος Στρατού στις 20 Απριλίου 1941 – όπως και η προγενέστερη συνθηκολόγηση του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας στις 9 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη – θεωρήθηκε από τον εμπνευστή της ότι αποτελούσε τη σωφρονέστερη επιλογή, διότι με αυτόν τον τρόπο αφενός απετράπη η διάλυση του ελληνικού στρατού αφετέρου αποφεύχθηκε – χάρις στη μεσολάβηση του Χίτλερ στις 2 Μαΐου 1941 – η αιχμαλωσία των Ελλήνων αξιωματικών και στρατιωτών και η μεταφορά τους στη Γερμανία ή στην Ιταλία, όπως λ.χ. είχε συμβεί σε οποιαδήποτε άλλη κατεχόμενη χώρα της Ευρώπης. Οι περίπου 270.000 Έλληνες αιχμάλωτοι αφέθησαν ελεύθεροι. Στους Αξιωματικούς επετράπη να επιστρέψουν με τον ατομικό τους οπλισμό. Σε περίπτωση μη συνθηκολόγησης και αιχμαλωσίας των Ελλήνων στρατιωτών είναι πιθανόν, ότι ελάχιστοι θα επέστρεφαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και δεν θα είχαμε αντιστασιακή δράση στην Ελλάδα επί Κατοχής, ούτε αξιόμαχο στρατός για να αντιμετωπίσει τον κομμουνιστική λαίλαπα. Η παράταση των πολεμικών επιχειρήσεων εξυπηρετούσε ουσιαστικά μόνον τους Βρετανούς, ώστε να καλυφθεί η υποχώρηση του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος με τη θυσία των τελευταίων δυνάμεων του Ελληνικού Στρατού. Διαφαίνεται έτσι ότι το ευφυολόγημα ότι η Βρετανική Αυτοκρατορία ήταν αποφασισμένη να πολεμήσει μέχρι της τελευταίας ρανίδας του αίματος των Ευρωπαίων δεν στερείτο αντικειμενικής βάσης. Άλλωστε οι ίδιοι οι απλοί Έλληνες στρατιώτες είχαν αντιληφθεί τη ματαιότητα της συνέχισης του αγώνα κατά της γερμανικής επίθεσης, η οποία εξυπηρετούσε τα βρετανικά συμφέροντα με την όσο το δυνατόν αναίμακτη απαγκίστρωση του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος από την ηπειρωτική Ελλάδα. Η συνθηκολόγηση ήταν αναπόφευκτη από στρατιωτικής άποψης καθώς οι γερμανικές μονάδες είχαν σχεδόν αποκλείσει τον ελληνικό στρατό του μετώπου της Ηπείρου, φθάνοντας στα μετόπισθέν του στο Μέτσοβο. Υπήρξε μία δύσκολη απόφαση, η οποία ήταν αντίθετη με δύο παράγοντες. Με την πολιτική βούληση για συνέχιση του αγώνα χάρη των βρετανικών συμφερόντων και με την αβάσιμη λαϊκή αίσθηση, ότι η στρατιωτική ηγεσία συνθηκολογώντας «πρόδωσε» τον αγώνα των απλών στρατιωτών, οι οποίοι όμως είχαν αρχίσει να λιποτακτούν την άνοιξη του 1941 μετά την αποδιοργάνωση των μονάδων. Η «απελευθέρωση» ή αποχώρηση των Γερμανών από την Αθήνας και την Θεσσαλονίκης. Το πρωί της 12ης Οκτωβρίου 1944 ο στρατηγός Φέλμι συνοδευόμενος από το δήμαρχο Αθηναίων Γεωργάτο κατάθεσε ένα στεφάνι στον Άγνωστο Στρατιώτη, ενώ ήδη οι μηχανοκίνητες φάλαγγες των Γερμανών εγκατέλειπαν ανενόχλητες από νωρίς την Αθήνα διαμέσου της Ιεράς Οδού. Το ίδιο πρωινό η γερμανική φρουρά της Ακρόπολης προχώρησε στην υποστολή της γερμανικής σημαίας και ένας στρατιώτης τύλιξε βιαστικά το σύμβολο της κατοχής και αποχώρησε από τον Ιερό Βράχο. Σημαντικό τμήμα του λιμανιού του Πειραιά ανατινάχθηκε από τους αποχωρούντες Γερμανούς. Στις 30 Οκτωβρίου ο ΕΛΑΣ εισήλθε στη Θεσσαλονίκη με την Ομάδα Μεραρχιών Μακεδονίας (ΟΜΜ ), δεδομένου ότι έφευγαν οι Γερμανοί από την Ελλάδα, χωρίς αντίσταση. Οι Γερμανοί ολοκλήρωσαν το καταστροφικό τους έργο και αποχώρησαν ανενόχλητοι για να επιστρέψουν στην Πατρίδα τους, γιατί ουσιαστικά είχαν χάσει τον πόλεμο. Ο ΕΛΑΣ εισήλθε στην πόλη χωρίς να δώσει μάχη και χωρίς να αποτρέψει την ανατίναξη των λιμενικών εγκαταστάσεων. Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να θεωρείται «απελευθέρωση» η άνευ μαχών είσοδος ενόπλων σε μια πόλη. Τελειώνω με την φράση του Σταγιρίτη φιλόσοφου Αριστοτέλη: “Φίλος μεν Πλάτων, φιλτάτη δ’ αλήθεια” (*) Ο Δημήτρης Βαλασίδης είναι: Αξιωματικός εα-Οικονομολόγος-Συγγραφέας, απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ). Γεν. γραμματέας του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ και της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ, πρόεδρος του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΗΓΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ. Του Δημήτρη Νατσιού (*)
«H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». Επειδή, κατά την εντολή της Αγίας Γραφής, «πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95.5) και «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις». Επειδή, έμαθα να ακούω τους αγίους της Εκκλησίας μας και όχι «ιερές μουρμούρες» συμβιβασμένων ιεραρχών, να υπακούω σε λόγια παλληκαρίσια σαν του αγίου Παϊσίου «…Η Ελλάδα, η Ορθοδοξία, με την παράδοσή της, τους Αγίους και τους ήρωές της, να πολεμείται από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μη μιλάμε! Είναι φοβερό! … Αν οι Χριστιανοί δεν ομολογήσουν, δεν αντιδράσουν, αυτοί θα κάνουν χειρότερα. Ενώ, αν αντιδράσουν, θα το σκεφθούν…» Επειδή, δεν ανέχομαι μια δράκα εκκλησιομάχων να μαγαρίζει ευαίσθητες και αθώες παιδικές ψυχές. Επειδή, είμαι οργισμένος εξαιτίας της υλικής και πνευματικής λεηλασίας της πατρίδας μου, από ημέτερα και αλλογενή αρπακτικά-«οι μη οργιζόμενοι εφ’ οις δει ηλίθιοι δοκούντες είναι» (κατά τον Αριστοτέλη, δάσκαλο του πρώτου καπετάνιου της προδομένης Μακεδονίας μας, του Μ. Αλεξάνδρου). Επειδή, ντρέπομαι να ντροπιαστώ ενώπιον της ιστορίας μας και σκέφτομαι ότι κάποτε κάποιοι δάσκαλοι και δασκάλες, υπέγραφαν με το αίμα τους την διδασκαλία τους, σαν τις ηρωικές δασκάλες του Μακεδονικού Αγώνα. Επειδή, είμαι Έλληνας, Χριστιανός Ορθόδοξος και όχι Γραικύλος της σήμερον. Επειδή, δεν φοβάμαι και «δεν ξέρω εγώ να τσακάω την μέση μου», όπως έλεγε ο απροσκύνητος κλεφταρματολός του ’21, Δημήτριος Μακρής. Για όλους αυτούς τους λόγους και για άλλους τόσους, δεν διδάσκω τα βλάσφημα βιβλία των Θρησκευτικών, αλλά «ψυχή και Χριστό», όπως μας κανοναρχεί ο εθναπόστολος άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, πράγμα που κάνω εδώ και πολλά χρόνια.΄΄ (*) Ο Δημήτρης Νατσιός είναι μάχιμος θεολόγος και δάσκαλος. του Δημήτρη Βαλασίδη(*)
Η Επιτροπή Μακεδονικού αγώνα Θεσσαλονίκης επέδωσε επιστολή στον πρόεδρο της ΝΔ κο Κυριάκο Μητσοτάκη κατά την ομιλία του στο Βελλίδειο. Με την επιστολή αυτή ζητούσε να μάθει την θέση του κόμματος του στο Σκοπιανό. Η σθεναρή θέση της επιτροπής είναι καμμιά υποχώρηση στο ιερό όνομα της Μακεδονίας μας, η οποία είναι μια και Ελληνική. Σύμφωνα με την δοθείσα απάντηση, την θέση αυτή δεν την υιοθετεί η ΝΔ και επιπλέον δεν δηλώνει τι θα κάνει, αν γίνει κυβέρνηση και έχει ήδη κυρωθεί η συμφωνία των Πρεσπών από την παρούσα βουλή. Θα την ακυρώσει; Επίσης δεν μας διευκρινίζει ποιά θα είναι η θέση της σε περίπτωση επαναδιαπραγμάτευσης της συμφωνίας από την αρχή. Θα εκχωρήσει το ιερό όνομα της Μακεδονίας μας, όπως υποστηρίζουν πολλά πρωτοκλασάτα στελέχη της; Ποιες υποχωρήσεις είναι διατεθειμένη να κάνει προς τους σλαβοαλβανούς των Σκοπίων; Η πολιτικάντικη απάντηση τους κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν ικανοποιεί την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων και αυτό θα αποτυπωθεί στις κάλπες, διαψεύδοντας τις αμφιβόλου αξιοπιστίας δημοσκοπήσεις. (*) Ο Δημήτρης Βαλασίδης είναι: Αξιωματικός εα-Οικονομολόγος-Συγγραφέας, απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ). Γεν. γραμματέας του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ και μέλος της Επιτροπής Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης. του Δημήτρη Βαλασίδη(*).
Κάποιοι, προφανώς φανατικοί νεοδημοκράτες, διαφωνούν με την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού που αντιδρά στις επιλογές της ΝΔ στο κρίσιμο εθνικό ζήτημα της Μακεδονίας μας. Ισχυρίζονται ότι την συμφωνία των Πρεσπών υπέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ και ότι ο Μητσοτάκης δεν έχει ευθύνη. Δεν θα αναφερθώ στους επί ετών ολέθριους χειρισμούς στο σκοπιανό από τις νεοδημοκρατικές κυβερνήσεις. Θα τονίσω όμως, ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποστηρίζει σύνθετη ονομασία για τους σλαβοαλβανούς των Σκοπίων. Επίσης δέχεται απαράδεκτες ονομασίες για την εθνότητα και την γλώσσα των Σκοπιανών. Ονομασίες που αποτελούν το όχημα του ψευτοαλυτρωτισμού των γειτόνων. Μερικές μόνον από τις δηλώσεις του προέδρου και πρωτοκλασάτων στελεχών της ΝΔ είναι βέβαιο ότι θα πείσουν και τον πιο δύσπιστο Έλληνα: Μητσοτάκης: οφείλω να σεβαστώ την συμφωνία των Πρεσπών ως εθνική δέσμευση της Ελλάδας, εφόσον αυτή κυρωθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο. Μπακογιάννη: Όλος ο κόσμος τους λέει μακεδόνες, εμείς πως να τους λέμε; φούφουτους; Στον ΑΝΤΕΝΝΑ ο Δένδιας δέχθηκε την "βορειομακεδονική εθνότητα και γλώσσα" Στο "ΕΨΙΛΟΝ" ο Ζαχαριάδης (ΣΥΡΙΖΑ) και ο Κουμουτσάκος (ΝΔ) συμφώνησαν στο "Βόρεια Μακεδονία". Επίσης ο Κουμουτσάκος δήλωσε: "Πιστεύουμε ότι μπορούμε να διεκδικήσουμε βελτιώσεις στην συμφωνία των Πρεσπών". Μετά από αυτά δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσουμε για να αποδείξουμε την δωσιλογική θέση της ΝΔ. Γι' αυτό θα μας βρίσκει συνεχώς απέναντί της όπως και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. (*) Ο Δημήτρης Βαλασίδης είναι: Αξιωματικός εα-Οικονομολόγος-Συγγραφέας, απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και κάτοχος μεταπτυχιακού στην Διοίκηση Επιχειρήσεων (ΜΒΑ). Γεν. γραμματέας του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ και της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ, πρόεδρος του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΗΓΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ. Τηλ-6942477645- e-mail: [email protected] |
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ-ΑΡΘΡΑ-ΣΧΟΛΙΑ Ο Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας ουδεμία ευθύνη φέρει για το περιεχόμενο των αναρτήσεων και σχολίων, αφού εκφράζουν αποκλειστικά τις ιδέες και απόψεις του συγγραφέα, οι οποίες μπορεί να μην ταυτίζονται με τις θέσεις του Κόμματος. ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ
All
|
RSS Feed
|
Απευθυνόμαστε στους σκεπτόμενους Έλληνες
Νέο Ύφος και Ήθος |
|