(ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ )

     Στην Εφημερίδα « Καθημερινή της Κυριακής» οι αναγνώστες θα έχουν αντιληφθεί ότι, τις τελευταίες Κυριακές, μαζί με το φύλλο συμπεριλαμβάνεται και ένα βιβλίο με τίτλο « Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ». Είναι μια προσέγγιση του θεσμού και των προσώπων με την ευκαιρία συμπληρώσεως 50 ετών από την επίλυση του Πολιτειακού. Σε κάθε Κυριακάτικο φύλλο το βιβλίο αφορά και έναν εκ των Βασιλέων, αρχής γενομένης από του ΄Οθωνος. Στο τελευταίο  φύλλο της 13ης  Οκτωβρίου 2024 το βιβλίο αφορά στον 4ο κατά σειρά Βασιλέα των Ελλήνων, Αλέξανδρο Α΄. Περιλαμβάνονται 6 άρθρα μεταξύ των οποίων και « Οι εκλογές του 1920», με συντάκτη τον Δημήτρη Μαλέση, Καθηγητή Ιστορίας στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.
        Το συγκεκριμένο άρθρο, κατά κύριο λόγο, δεν αναφέρεται στις εκλογές αλλά στην προσπάθεια να εξηγήσει ή μάλλον να δικαιολογήσει την εσπευσμένη αναχώρηση του Ελευθερίου Βενιζέλου μετά τις εκλογές. Ο συντάκτης είναι σαφώς βενιζελικών αντιλήψεων αλλά αυτό δεν προξενεί εντύπωση καθώς είμεθα συνηθισμένοι στις μονομερείς και λατρευτικές  ιστορικές προσεγγίσεις από τον χώρο αυτό,  οι οποίες δεν στερούνται ενίοτε και ιδιοτέλειας. Ιδιαιτέρα εντύπωση όμως προκαλεί το κατωτέρω απόσπασμα:
    « Πολλά έχουν ειπωθεί σχετικά με το συγκεκριμένο αποτέλεσμα , μερικές μάλιστα υποθέσεις φθάνουν στα όρια της φαιδρής συνωμοσιολογίας. Όπως για παράδειγμα, ότι ο Βενιζέλος προκήρυξε εκλογές για να ηττηθεί και να απεμπλακεί από την μικρασιατική περιπέτεια. Η υπόθεση αυτή αγνοεί , όμως, ότι η θητεία της Βουλής είχε λήξει προ πολλού, αλλά και δεν υπήρχε πιο ευνοϊκή   συγκυρία μετά το επίτευγμα των Σεβρών».
      Ο  συντάκτης χαρακτηρίζει «φαιδρά συνωμοσιολογία» την υπόθεση αυτή ενώ από την εποχή εκείνη είναι διαδεδομένη σε ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης αλλά και σε ιστορικούς συγγραφείς. Φαιδροί  ισχυρισμοί στην Ιστορία ασφαλώς υπάρχουν.
     Για παράδειγμα ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν σλαυόφωνος ή Σλαύος. Ότι η Θεά Αθηνά ήταν μαύρη ή ότι στην Μικρά Ασία κατοικούσαν αρχαίοι Τούρκοι. Όχι όμως η συγκεκριμένη υπόθεση. Διότι ομιλούμε περί των πραγματικών προθέσεων και της διανοίας ενός ανθρώπου, ανεξερεύνητης  εκ φύσεως  και όχι περί συμβάντων αντικειμενικώς αποδεδειγμένων. Όσο ευσταθεί η μία άποψη άλλο τόσο και η άλλη. Εάν ο Βενιζέλος ήθελε να απεμπλακεί από το μικρασιατικό δράμα δια των εκλογών ή πράγματι επλανήθη από τις διαθέσεις του Ελληνικού Λαού και ηττήθηκε προς έκπληξίν του, αυτό δεν αποδεικνύεται από τα διαθέσιμα στοιχεία ούτε πρόκειται ποτέ να αποδειχθεί.
     Ακόμη και εάν κάποιος ιστοριοδίφης έφερνε στην επιφάνεια ένα ντοκουμέντο , για παράδειγμα, ένα ιδιόχειρο έγγραφο του Βενιζέλου με την υπογραφή του το οποίο έλεγε πως αυτός προκήρυξε  τις εκλογές για να γλυτώσει από την επερχόμενη καταστροφή, και πάλι θα ευρίσκοντο μυριάδες οι οποίοι θα αμφισβητούσαν την γνησιότητα , ότι είναι χαλκευμένο κλπ. Επομένως το ζήτημα αυτό έχει σημασία για τους μελετητές ή τους ερευνητές της Ιστορίας και μπορεί να καταλήγει κανείς σε προσωπικά συμπεράσματα, ασφαλώς μαχητά σε κάθε περίπτωση. Ωστόσο όταν ένας επαγγελματίας ιστορικός και μάλιστα διδάσκων στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων - που θα έπρεπε να διακρίνεται για την προσεκτική αντικειμενικότητά του - χαρακτηρίζει την αντίθετη προς αυτόν άποψη «φαιδρά συνωμοσιολογία»,  τότε ο ίδιος μάλλον στερείται του επιστημονικού κύρους και της αναγνωρισμένης αξιοπιστίας , στην καλύτερη των περιπτώσεων. Στην πιο απλή και ευδιάκριτη είναι ένας βενιζελολάτρης χωρίς πλέον σοβαρότητα, όσες γνώσεις και τίτλους και αν διαθέτει.
     Αλλά έχει ακόμη αξία να γυρίσουμε 104 χρόνια πίσω και να φωτίσουμε όσο είναι δυνατόν τις πτυχές του ζητήματος αυτού. Διότι η κατανόηση της ιστορίας και των συχνά αντιτιθεμένων απόψεων συμβάλλει στην άμβλυνση των δογματισμών , των φανατισμών και των  προσωπολατρειών που, ως φαίνεται, ατυχώς καλά κρατούν.
     Δεν είναι σκόπιμο να αναφερθούμε σε γνωστά ιστορικά γεγονότα τα οποία ευκόλως μπορούν να αναζητηθούν αλλά σε κρίσιμα σημεία τα οποία μπορούν να διαμορφώσουν άποψη πάνω στο θέμα.
    Η προεκλογική περίοδος
    Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, Ο Ελ. Βενιζέλος στις ομιλίες του αναφέρεται σαφέστατα πως σε περίπτωση εκλογικής του ήττας,  ο Στρατός στην Μικρά Ασία θα καταστραφεί και ότι η Ελλάς θα απωλέσει την Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη. Προκαλεί εντύπωση το γεγονός πως είναι δυνατόν να προεξοφλεί τέτοια εξέλιξη. Που βασίζεται και καταδικάζει τόσο ωμά τον μαχόμενο, εκείνες τις  στιγμές, Ελληνικό Στρατό; Αλλά με τον τρόπο αυτό μεταφέρει κάθε ευθύνη στους διαδόχους του, απαλλάσσεται ο ίδιος ενώ εμφανίζεται και ως ένας οξυδερκής προφήτης. Δήλωνε επίσης πως σε περίπτωση ήττας του θα έφευγε και θα απεσύρετο της πολιτικής.   
     Η κύρωση της Συνθήκης των Σεβρών.
   Στις 25 Αυγούστου 1920 ο Βενιζέλος σε κλίμα γενικευμένου ενθουσιασμού φέρει στην  Ολομέλεια της Βουλής  τα 4 σχέδια νόμου για την κύρωσή τους. Πρόσθεσε όμως  πως δεν επείγει η ψήφισή τους και άφησε το ζήτημα – και αυτό- για μετά τις εκλογές. Σε τι εμποδίζετο εκείνη την ώρα να εισηγηθεί στην Βουλή την κύρωση της Συνθήκης; Διότι πολύ απλά γνωρίζει πως η Συνθήκη αυτή δεν έχει πλέον καμία αξία και η οποία ουδέποτε κυρώθηκε από το Ελληνικό Κράτος.
     Το Δυναστικό Ζήτημα μετά τον θάνατο του Βασιλέως Αλεξάνδρου Α΄.
      Όλοι οι συνεργάτες του Βενιζέλου εισηγούνται να προτείνει τον Θρόνο στον νόμιμο μέχρι εκείνη την ώρα Διάδοχο Πρίγκηπα Γεώργιο Β’, πρόταση την οποία η βασιλική πλευρά ήταν πρόθυμη να δεχθεί. Αντ’ αυτού προτείνεται ο Θρόνος στον τριτότοκο υιό του Κωνσταντίνου Α’,  Πρίγκηπα Παύλο  Α’. Πρόταση η οποία ήταν γνωστό ότι δεν επρόκειτο να γίνει δεκτή. Αμέσως μετά διορίζει Αντιβασιλέα τον Παύλο Κουντουριώτη και αφήνει το ζήτημα να επιλυθεί- και αυτό- μετά τις εκλογές. Έτσι όμως στην ουσία ο Ελληνικός Θρόνος χηρεύει με αυτονόητο κρίσιμο ζήτημα την επιστροφή του Κωνσταντίνου Α’ ως Βασιλέως. Άλλωστε ήδη καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο ο εκλογικός χαρακτήρας έχει πάρει την μορφή δημοψηφίσματος, για μια ακόμη και τελευταία φορά, μεταξύ Βενιζέλου και Κωνσταντίνου. Κατά συνέπεια η εικασία είναι , όπως είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, ότι ο δρόμος για τον Θρόνο ήταν ανοικτός για τον Κωνσταντίνο και η εξουσία για το Λαϊκό Κόμμα, μαζί όμως και το καυτό κάρβουνο της Μικρασίας.   
     Οι αντιρρήσεις των συνεργατών του Βενιζέλου για την διεξαγωγή των εκλογών .
     Οι επιφανέστεροι βενιζελικοί και συνεργάτες του είχαν διατυπώσει ξεκάθαρες αντιρρήσεις για τις εκλογές.
    Ο Αρχηγός τότε του Ελληνικού Στρατού (μετέπειτα Στρατιάς Μικράς Ασίας) Αντιστράτηγος Λεωνίδας Παρασκευόπουλος είχε εξορκίσει τον Βενιζέλο να μην προχωρήσει. Έστειλε επιστολή ενώ ήταν διατεθειμένος να ταξιδέψει από την Σμύρνη στην Αθήνα για να τον μεταπείσει. Και δεν ήταν ο οποιοσδήποτε.
    Ο Κωνσταντίνος Ζαβιτζιάνος στενότατος συνεργάτης του, (Πρόεδρος της Βουλής κλπ) αργότερα, θα γράψει: « Την ευθύνην δια την ενέργειαν των εκλογών του 1920 φέρει ολόκληρον ο Βενιζέλος. Η ενέργεια των εκλογών ουδαμόθεν εδικαιολογείτο. Μεγαλύτερον πολιτικόν σφάλμα ήτο αδύνατον να διαπραχθεί.» Ώστε επρόκειτο περί μεγίστου σφάλματος; Ο Μέγας πολιτικός της νεωτέρας Ελλάδος ηπατήθη;
    Ο Γεώργιος Κονδύλης από τους πλέον ακραιφνείς βενιζελικούς αξιωματικούς έγραψε το 1925 το βιβλίο του « Ο δρόμος προς την καταστροφή». Στο σχετικό κεφάλαιο των εκλογών με τίτλο « Η ολεθρία έμπνευσις» αφού εξηγεί ως καταπέλτης με σκληρά λόγια πόσον
εσφαλμένη ήταν η απόφασις αυτή του Βενιζέλου, ενώ δεν υπήρχε λόγος, καταλήγει: « Αλλά Κύριος οίδε ποιος δαίμων είχεν εισέλθει εις την διάνοιαν του Βενιζέλου!». Ώστε δεν επρόκειτο περί ψυχράς λογικής και σταθμίσεως όλων των παραγόντων αλλά περί ενός « δαίμονος»  που είχεν εισέλθει εις την διάνοιαν του Βενιζέλου!! Και καταλήγει εις την εκδοχήν του δαίμονος γιατί δεν θέλει ωμά να γράψει αυτό που γνωρίζει ή συμπεραίνει και είναι ολοφάνερο.
      Υπάρχουν και άλλοι συγγραφείς που ακολουθούν την ίδια προσέγγιση . Ενώ σκιαγραφούν με τα μελανώτερα  χρώματα την απόφαση των εκλογών και είναι σαφέστατοι οι υπαινιγμοί καταλήγουν όμως σε αοριστίες. Γιατί δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν τους βενιζελικούς ψηφοφόρους τουλάχιστον των παλαιοτέρων εποχών. Παράδειγμα ο Σπ. Μαρκεζίνης.       
     Τέλος ας θυμηθούμε τον  Άγιο Χρυσόστομος Σμύρνης. Εις την επιστολή του στις 25 Αυγούστου 1922, ολίγα 24ωρα προ του μαρτυρικού του θανάτου, προς τον Ελ. Βενιζέλο με την οποία τον εκλιπαρεί να παρέμβει και να σώσει την Ιωνία γράφει: Ότι φέρει μέγιστον της ευθύνης βάρος για 2 πράξεις του . Πρώτον διότι έφερε τον παράφρονα και εγωιστήν Αρ. Στεργιάδην και δεύτερον « … διότι είχατε την ατυχή και ένοχον  έμπνευσιν να διατάξητε εκλογάς…» . Ο  Άγιος Μάρτυρας δεν χρησιμοποιεί κάποιαν άλλην λέξιν αλλά « ένοχον»!
         Δεν είναι λοιπόν ότι δεν εγνώριζαν τι συμβαίνει!   
          Το αποτέλεσμα των Εκλογών της 1ης Νοεμβρίου 1920 .
    Το αποτέλεσμα των εκλογών, σε ότι αφορά τις  ψήφους στην επικράτεια δεν υπάρχει πουθενά καταγεγραμμένο σε πηγές της εποχής. Γιατί ακριβώς ήταν πολύ δύσκολο να καταγραφεί δεδομένων των μέσων της εποχής. Η μόνη αναφορά στο αποτέλεσμα των εκλογών περιλαμβάνεται στην σχετική ιστοσελίδα της Βουλής των Ελλήνων. Το αποτέλεσμα αποτελεί, όχι αναμφισβήτητο στοιχείο, αλλά εκτίμηση του Αλεξάνδρου Παπαναστασίου η οποία έγινε αρκετούς μήνες μετά. Οι αριθμοί ασφαλώς εκπλήσσουν και προκαλούν σειρά σκέψεων.

• Σύνολο ψηφισάντων:         746.949
• Εκλογικές Περιφέρειες : 40. Έδρες 369
• Ελαβαν : Ηνωμ. Αντιπολίτευση:     368.678 . Έδρες 248
•                  Φιλελεύθεροι:                  375.803.  Έδρες 118.
•                  Λοιποί:                                2.405 .  Έδρες     3
• Διαφορά των 2 κομμάτων :       7.125 υπέρ των Φιλελευθέρων.

     Ώστε η « εκλογική συντριβή»  των Φιλελεύθερων δεν είναι και τόσο συντριβή μια και έλαβαν αθροιστικά σε ψήφους περισσότερες από την Ηνωμένη Αντιπολίτευση (ΗΑ).
     Ενώ θα πρέπει να συνεκτιμηθεί ότι στις εκλογικές περιφέρειες της Ανατολικής Θράκης, Ραιδεστού και Αδριανουπόλεως, οι Φιλελεύθεροι έλαβαν και τις 52 έδρες καθώς δεν υπήρξαν εκεί ούτε ένας υποψήφιος από την ΗΑ. Η διαφορά στην κατάληψη των εδρών οφείλεται στον εκλογικό νόμο με βάση το πλειοψηφικό. Αλλά όπως παρατηρείται από τους εκλογολόγους ερευνητές μέχρι τότε, η Κυβέρνηση η οποία διεξήγαγε τις εκλογές, δεν έχανε ποτέ διότι είχε  τη δυνατότητα να διαμορφώνει τον εκλογικό νόμο σύμφωνα με τα αναμενόμενα για αυτήν αποτελέσματα.
 
     Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων 
       Ο τρόπος ψηφοφορίας εγένετο με τη χρήση σφαιριδίων. Σε κάθε εκλογικό τμήμα και για κάθε εκλογικό υποψήφιο αντιστοιχούσε μια κάλπη. Ο εκλογέας ελάμβανε ένα σφαιρίδιο το οποίο έριχνε σε ένα κουτί που είχε δύο θέσεις . Μια λευκή όπου αντιστοιχούσε στο ΝΑΙ και μια μαύρη όπου αντιστοιχούσε στο ΟΧΙ. (Από την οποία κάλπη προέρχεται και η εκλογική φρασεολογία «τον μαύρισαν» κλπ). Αντιλαμβάνεται κανείς πόσο δύσκολο ήταν να γίνει η καταμέτρηση σε τόσο μεγάλο αριθμό καλπών (π.χ στην Αττική ο αριθμός των καλπών σε κάθε εκλογικό τμήμα ήταν πάνω από 40). Αλλά και πόσο δύσκολο ήταν να γίνει η άμεση μετάδοση των αποτελεσμάτων με τα μέσα του 1920. Για τους λόγους αυτούς η επίσημη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων
έγινε στις 18 Δεκεμβρίου 1920. Δηλαδή σχεδόν 50 ημέρες μετά την διεξαγωγή των εκλογών. 
 
  Οι ραγδαίες εξελίξεις από την επομένη ημέρα.
 
  Δευτέρα 2 Νοεμβρίου, Απόγευμα  
     «Είναι φανερό ότι η Κυβέρνηση επλανήθη εις τας προβλέψεις της, μολονότι δεν εγνώσθησαν όλα τα οριστικά αποτελέσματα. Αναμένει ήδη την συγκέντρωσιν τούτων , όπως πιστή εις τας συνταγματικάς  αρχάς της, καταλίπει την αρχήν εις τους υποδεικνυομένους υπό της λαϊκής θελήσεως , χωρίς να αναμείνει την έναρξιν της Βουλής ».
      Αυτή είναι η πρώτη ανακοίνωση της Κυβερνήσεως. Γεμάτη από αλλοπρόσαλλα μηνύματα όπως μπορεί να αντιληφθεί κάθε ψύχραιμος και αντικειμενικός μελετητής που μπορεί να διαβάζει πίσω από τις γραμμές. 1/ Η Κυβέρνηση επλανήθη εις τας προβλέψεις της χωρίς όμως να υπάρχουν ακριβή και οριστικά αποτελέσματα. 2/ Αναμένει την συγκέντρωση τούτων. 3/ Η Κυβέρνηση είναι πιστή εις τα συνταγματικάς αρχάς και καταλίπει την αρχήν εις τους υποδεικνυόμενους υπό της λαϊκής θελήσεως . Ποίοι ακριβώς είναι οι υποδεικνυόμενοι; Δεν το γνωρίζει ακόμα αλλά δεν θα αναμένει την έναρξιν της Βουλής.  Και ποιες ακριβώς είναι οι συνταγματικές αρχές όταν παραμερίζεται η Βουλή;
        Η ανακοίνωση αυτή είναι μνημείο υποκρισίας και λαϊκισμού και δεν υποκρύπτει  αλλά είναι ολοφάνερη η πρόθεσή της  να εγκαταλείψει την εξουσίαν.

   Δευτέρα 2 Νοεμβρίου, Απόγευμα.
    Λίγα λεπτά αργότερα η ο Βενιζέλος  υποβάλει την παραίτηση της Κυβερνήσεώς του  .
   Δευτέρα 2 Νοεμβρίου, Απόγευμα.
     Την ίδια ημέρα ο Αντιβασιλεύς Παύλος Κουντουριώτης καλεί τον Δημήτριο Ράλλη (καθ’ υπόδειξιν του Βενιζέλου) βουλευτή Αττικής, μετριοπαθή και φίλο του Βενιζέλου.
     Μέσα σε ένα απόγευμα πριν συμπληρωθεί 24ωρο, από το κλείσιμο της κάλπης, όλα έχουν τελειώσει.
   Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, Πρωί.
     Ο Δημήτριος Ράλλης ορκίζεται Πρωθυπουργός.
   Τετάρτη 4 Νοεμβρίου , Απόγευμα
    Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποχωρεί από την Ελλάδα με το ιδιωτικό γιωτ « Νάρκισσος» του Εμπειρίκου που είχε ναυλώσει η Έλενα Σκυλίτση  για την Νίκαια της Γαλλίας, συνοδευόμενος από το βρετανικό πολεμικό σκάφος   « Κένταυρος».
    Έτσι, λογικά μπορούμε να φαντασθούμε , ελεύθερος και ανακουφισμένος με την ασφάλεια της περιουσίας της συζύγου του, φεύγει για την παραθεριστική και κοσμοπολίτικη Νίκαια.
   Μπορεί όμως να φαντασθεί κανείς λογικά ότι ένα τέτοιο ταξίδι και μια τέτοια απόφαση, εκείνη την εποχή, ελήφθησαν, σχεδιάσθηκαν και εκτελέσθηκαν μέσα σε 2 ημέρες; Ή μήπως όλα ήταν προσχεδιασμένα ;
   Εν τέλει έφυγε από την Πατρίδα του και την άφησε στους μετανοεμβριανούς κυβερνήτες οι οποίοι κινήθηκαν ως εν υπνοβασία, σε ένα θολό διεθνές τοπίο με ελάχιστη γνώση και υπό την καταθλιπτική « σκιά της δύσεως» .Συνεπής με τις προεκλογικές του ομιλίες. Αυτή είναι η μία εκδοχή. Η άλλη είναι ότι είχε προετοιμάσει καταλλήλως και το Λαό , τους συνεργάτες του και το περιβάλλον του για την εξέλιξη αυτή.

    Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, πρωί. Η σκηνή στο σπίτι του Βενιζέλου όπως τη μεταφέρει η Πηνελόπη Δέλτα.
     Γίνεται μνεία της σκηνής αυτής καθώς περιλαμβάνεται από τον κ. Δημήτρη Μαλέση στο βιβλίο της Καθημερινής και αναφέρεται στην μαρτυρία της Πηνελόπης Δέλτα, εσφαλμένα όμως όπως αναφέρει, στο σπίτι των Μπενάκηδων. Όπως προκύπτει σαφώς από το ημερολόγιο της η σκηνή διαδραματίζεται στο σπίτι του Βενιζέλου στην Αθήνα και είναι αρκούντως αποκαλυπτική. Ο κος Μαλέσης όμως δεν μεταφέρει από την σκηνή αυτή τα ουσιώδη διαμειφθέντα αλλά τα επουσιώδη.  ( Η κατοικία του Ελ. Βενιζέλου στην Αθήνα ήταν στην οδό Βας. Σοφίας και Λουκιανού 2 . Το κτίριο υπάρχει σήμερα και είναι η κατοικία του βρετανού πρέσβεως στην Αθήνα)-
     Η Πηνελόπη Δέλτα με τον σύζυγό της επισκέπτονται τον Βενιζέλο στο σπίτι του την Τετάρτη το πρωί διότι από την προηγουμένη το απόγευμα είχαν πληροφορηθεί εμπιστευτικώς ότι θα έφευγε από τη Ελλάδα. Εκεί παρόντων και άλλων επιφανών στελεχών των Φιλελευθέρων ο Βενιζέλος θα εξηγήσει γιατί «επλανήθη» εις τας εκτιμήσεις του, ότι ο Λαός κουράσθηκε κλπ. 
     Ώσπου ο σύζυγος της Δέλτα θα ερωτήσει θλιμμένα τον Βενιζέλο: « Μας εγκαταλείπετε αλήθεια κ. Πρόεδρε; Φεύγετε…». Ωσάν να έμπηξε αιχμηρό στιλέτο στην ένοχη καρδιά του. Ο μέχρι εκείνη την ώρα ψύχραιμος και χαμογελαστός Βενιζέλος   τον διακόπτει με οργή.    « Δεν εγκαταλείπεται τίποτα. Μην το λέτε. Είμαι πολεμιστής  και ας μην είμαι βουλευτής. Μα έλαβα τούτο». Και βγάζει από την τσέπη του ένα γράμμα το οποίο του είχε στείλει ο Δημήτριος Ράλλης . Τον παρακαλούσε να φύγει από την Ελλάδα για να τηρηθεί η ασφάλεια και η τάξη στην Χώρα κλπ. Και συνεχίζει ο Ελευθέριος Βενιζέλος : « Ύστερα από αυτό το γράμμα δεν μου μένει παρά να φύγω. Είναι σαν διαταγή να απομακρυνθώ. Δεν θέλω να φέρω δυσκολίες στη νέα κυβέρνηση».
          Αυτός ο εκ φύσεως επαναστάτης, αυτός ο οποίος δεν εδίστασε να διχάσει την Ελλάδα, αυτός ο οποίος δημιούργησε νέο κράτος  το 1916, αυτός ο οποίος εκυβέρνησε δικτατορικά την περίοδο 1917-1920, αυτός ο οποίος εξώθησε τις βενιζελικές δυνάμεις σε κινήματα το 1933 και το 1935 , σχεδόν ολίγον προ του θανάτου του, αυτός ο ίδιος εκείνη την ώρα υπάκουσε στην «διαταγή» του πολιτικού του αντιπάλου δια να μη φέρει δυσκολίες. Ο κάθε αναγνώστης ας προσθέσει όσα θαυμαστικά επιθυμεί. Και συνεχίζει την ημερολογιακή της καταγραφή η Δέλτα « Δεν θα περάσουν 6 μήνες κύριε Πρόεδρε και θα σας ξαναφέρουν», του λέει η ίδια. Της απαντά με θλίψη και αργοπροφέροντας: « Σε 6 μήνες κυρία μου θα έχουν συντελεσθεί τέτοιες καταστροφές που καμία ανθρώπινη δύναμη δεν θα μπορέσει να συγκρατήσει». Και παρακάτω προσθέτει: « Θα φέρουν πίσω τον Κωνσταντίνο και  η Συνθήκη των Σεβρών δεν θα μας σώσει….». Με αυτά τα αποκαλυπτικά λόγια δεν συμπεραίνει κανείς ότι εγνώριζε που οδεύει  η Χώρα και ποια τα μελλούμενα; Θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση του Γούναρη για να οδηγηθεί ο ίδιος στο Γουδί;-
   Το απόρρητο τηλεγράφημα του Ελ. Βενιζέλου προς τον Πρωθυπουργό της Αγγλίας Λόυδ  Τζώρτζ – 22 Σεπτεμβρίου 1920.
    Το έφερε στη δημοσιότητα ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης το 1962.
    Με αυτό ο Βενιζέλος δηλώνει πως η μόνη λύση είναι η συνέχιση του πολέμου και η καταστροφή των κεμαλικών δυνάμεων. Η σημερινή Ελλάς είναι απολύτως αδύνατον να φέρει σε πέρας αυτό το έργο χωρίς την στρατιωτική και οικονομική βοήθεια της Αγγλίας.
     Από όλο το ύφος του τηλεγραφήματος αναδεικνύεται ένα μήνυμα: Αν δεν βοηθήσετε  τότε από πλευράς μου …τέλος.
   Ο οικονομικός στραγγαλισμός της Ελλάδος
    Κατά  τη διάρκεια του Α΄ΠΠ οι Σύμμαχοι είχαν υποσχεθεί οικονομική βοήθεια προς την μαχόμενη Ελλάδα την οποία όμως μετά τον πόλεμο δυσανασχετούσαν να εκπληρώσουν. Συγκροτούσαν την μια μετά την άλλη επιτροπές για να εγγυηθούν την σωστή διανομή της βοήθειας μα η βοήθεια ποτέ δεν έφθανε.. Τελικώς εκταμιεύθηκαν 239 εκατομ. φράγκα έναντι τουλάχιστον 10πλασίου υπεσχημένου ποσού.
       Το 1919 οι Αμερικανοί, Άγγλοι και Γάλλοι χορήγησαν στην Ελλάδα λογιστική πίστωση 100 εκατομ. φράγκων την οποία όμως ανάγκαζαν την Ελλάδα με γραπτή συμφωνία να μη την χρησιμοποιεί  για τα έξοδα του εκστρατευτικού σώματος που είχε αποβιβαστεί στη Σμύρνη (15 Μαΐου 1919), αλλά για τη χρηματοδότηση της εκστρατείας της Ουκρανίας, ή για αγορά εγκαταλελειμμένου στρατιωτικού και  σιδηροδρομικού υλικού από τις αποθήκες των Συμμάχων στη Μακεδονία που τους ήταν πλέον άχρηστο.
      Είναι χαρακτηριστικό πως οι Γάλλοι μέχρι το τέλος της Μικρασιατικής εκστρατείας δεν πλήρωσαν ούτε ένα φράγκο από το δάνειο που είχαν λάβει από την Ελλάδα για τα έξοδα του εκστρατευτικού τους Σώματος στην Θεσσαλονίκη.. 
     Η έλλειψη συνεπούς χρηματοδότησης εκ μέρους των Συμμάχων μετά το 1919 είχε ως συνέπεια τη μείωση των Ελληνικών αποθεμάτων σε συνάλλαγμα, και τη μείωση της τιμής της δραχμής έναντι του χρυσού.
     Οι Ελληνικές Αρχές και προσωπικά ο Ελευθέριος Βενιζέλος προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες, προσωρινά, τυπώνοντας πληθωριστικό χαρτονόμισμα στηριζόμενο στις συμμαχικές (ονομαστικές) πιστώσεις , έχοντας την ελπίδα ότι τελικώς οι Σύμμαχοι δεν θα εγκατέλειπαν τους Έλληνες που άλλωστε βρίσκονταν στην Μικρά Ασία ως εντολοδόχοι τους.
  
     Αυτή ήταν η οικονομική κατάσταση της Ελλάδος το 1920 με μια εκστρατεία σε εξέλιξη με τεράστιες οικονομικές απαιτήσεις. Ο Βενιζέλος όταν  πήγε στη Μ. Ασία βασίστηκε στις υπεσχημένες και αναμενόμενες οικονομικές συμμαχικές υποχρεώσεις. Όταν καταβάλλοντας προσπάθειες να προκαλέσει τους συμμάχους στην εκπλήρωση αυτών των υποχρεώσεων συνειδητοποίησε πως δεν υπάρχει καμία περίπτωση ευνοϊκής προοπτικής, τι του απέμενε ως λύση;  
 
     Οι φοβερές διακοινώσεις των Συμμάχων (Αγγλίας, Γαλλίας, Ιταλίας)
     1η  Διακοίνωσις . 18  Νοεμβρίου 1920.
    Προειδοποιούν σε περίπτωση επιστροφής του Κωνσταντίνου μετά το δημοψήφισμα (22 Νοε 1920) για τις δυσμενείς συνέπειες στις σχέσεις τους με την Ελλάδα.
     2α  Διακοίνωσις . 8 Δεκεμβρίου 1920.
       (Μετά την άφιξη του Κωνσταντίνου στις 5 Δεκεμβρίου)
« ……….ότι εις περίπτωσιν καθ’ ην ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος ανήρχετο πάλιν εις τον θρόνον της Ελλάδος, η Ελλάς δεν θα λάβει ουδεμίαν οικονομική ενίσχυσιν…….» .
      Ώστε λοιπόν αυτό ήταν! Έψαχναν να βρούν την αφορμή να απεμπλακούν οριστικά από τις οικονομικές υποχρεώσεις τους προς την Ελλάδα. Διότι οι διακρατικές συναλλαγές μεταξύ των χωρών δεν αφορούν στα πρόσωπα. Έτσι με τις προκηρυχθείσες και διεξαχθείσες εκλογές του 1920 όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Ο Βενιζέλος γλύτωνε από την ολέθρια συνέχεια, ο Κωνσταντίνος ανυποψίαστος έπαιρνε τον Θρόνο του και αφελώς επίστευε ότι θα μεταστρέψει τους Συμμάχους υπέρ του, το Λαϊκό Κόμμα επέστρεφε στην εξουσία  και οι Σύμμαχοι απηλλάσσοντο δια παντός από τις οικονομικές τους υποχρεώσεις.
      Ποια ήταν τα αναρίθμητα θύματα και ποιοι επλήρωσαν για όλα αυτά δεν χρειάζεται  να υπομνησθεί.

        Συμπέρασμα
    Το αν ο Βενιζέλος  επέλεξε τον Νοέμβριο του 1920 τον δρόμο του        «στρίβειν δια των εκλογών» και εγλύτωσε από τα επακολουθήσαντα δραματικά δεινά ( η περίπτωση  αυτή πιθανώς να μην είναι  η μοναδική στα ελληνικά πολιτικά χρονικά) ή αν επλανήθη και προκήρυξεν εκλογές, λόγω της δημοκρατικής του ευαισθησίας, εν μέσω της μεγαλυτέρας πολεμικής περιπετείας στην οποία ευρίσκετο η Ελλάς, ούτε μέχρι τώρα είναι δυνατόν να διαπιστωθεί ούτε πρόκειται εις το μέλλον.
    Από τα  ανωτέρω εκτεθέντα όμως σε κάθε μελετητή γεννάται η υποψία - η οποία δεν αποτελεί φαιδρότητα ως ο κος Μαλέσης υποστηρίζει - ότι οι Εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 ήταν μια σχεδιασμένη λύση απεμπλοκής του Βενιζέλου από τον  Γόρδιο Δεσμό της Ελάσσονος Ασίας εις τον οποίο ο ίδιος είχε δεθεί. Και όταν οι Γόρδιοι Δεσμοί ούτε λύονται, ούτε κόβονται τότε εγκαταλείπονται .
 
       Νίκος Αλικάκος

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

• Βασιλείου Νικόλαος, Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και οι Εκλογές του 1920, Εκδόσεις Πελασγός, 2016.
• Δέλτα Πηνελόπη, Αρχείο Π.Σ ΔΕΛΤΑ, Ελευθέριος Βενιζέλος, Εκδόσεις Ερμής, 1983
• Ζαβιτζιάνος  Κωνσταντίνος, Αι Αναμνήσεις του εκ της Ιστορικής Διαφωνίας Βασιλέως Κωνσταντίνου και Ελευθερίου Βενιζέλου Όπως την Έζησε (1914-1922),  Αθήναι , 1947.
• Κονδύλης Γεώργιος , Ο Δρόμος προς την Καταστροφήν, Εκδόσεις Λαβύρινθος, 2021 (ανατύπωση).
• Λεονταρίτης Γιώργος, Η Ελλάδα στον Α’ ΠΠ 1917-1918, Εκδόσεις Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, 2005.
• Μαρκεζίνης Σπυρίδων, Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος, Εκδόσεις Πάπυρος, 1966.
• Παρασκευόπουλος Λεωνίδας, Αναμνήσεις 1896-1920, Λαβύρινθος, 2020 (ανατύπωση).
• www.hellenicparliament.gr Ιστότοπος της Βουλής των Ελλήνων.

    του Νίκου Αλικάκου,
   Έγινε  ξεκάθαρο με τον πλέον αδιάψευστο τρόπο ότι αυτό το πολιτικό σύστημα που κυβερνά τη Χώρα μας δεν έχει καμία σχέση με το δημοκρατικό πολίτευμα μιας ευνομούμενης πολιτείας.
    Δεν είναι μόνον η χρόνια συστηματική εξαπάτηση των πολιτών με την συνήθη πλέον μεταστροφή λόγων και έργων και στα πιο σημαντικά πολιτικά και εθνικά ζητήματα. Δεν είναι μόνον η ανήκουστη αψήφηση της εκπεφρασμένης  λαϊκής βουλήσεως του δημοψηφίσματος. Δεν είναι μόνον η περιφρόνηση των μεγάλων  συλλαλητηρίων όπου εκφράστηκε με εμφαντικό τρόπο η συντριπτική πλειοψηφική γνώμη των πολιτών. Δεν είναι μόνο ο καθημερινός αυτοεξευτελισμός των βουλευτών με τις μεθοδεύσεις και την καταστρατήγηση κάθε έννοιας κοινοβουλευτικού ήθους.   Είναι που σήμερα αυτό το πολίτευμα στρέφεται ωμά και κατάφορα κατά της Ελλάδος.  Κατά του ίδιου του σώματος της Πατρίδος. Μόνο οι αφελείς και οι ασυνείδητοι δεν βλέπουν πως το σχέδιο  είναι η δημιουργία ενός Μακεδονικού Κράτους με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Και ακολουθεί  η Θράκη.
  Οι ανακατατάξεις των συνόρων κάθε μισό ή έναν αιώνα είναι προσφιλής τακτική των μεγάλων δυνάμεων. Νέα σύνορα σημαίνει  ανανέωση των αγορών, ανανέωση της εξάρτησης, ανανέωση των εξοπλισμών, ανανέωση της υποτέλειας. Τα Βαλκάνια είναι ο αγαπημένος τους χώρος και ήδη εφαρμόζουν τα σχέδιά τους. Οι εκτελεστές των σχεδίων δεν είναι άλλοι από τους ίδιους τους                  «νόμιμους» εκπροσώπους μας. Τους ίδιους τους κυβερνήτες της Χώρας!  Η Χώρα μας διαλύεται και εμείς παρακολουθούμε τις ψηφοφορίες στο Κοινοβούλιο. Γιατί έτσι είναι η Δημοκρατία!
    Τα πολιτεύματα υπάρχουν για να προάγουν, να υπερασπίζονται και να διαφυλάττουν  τα εθνικά και λαϊκά συμφέροντα. Η σημερινή Ελληνική Δημοκρατία ποια ωφέλεια ακριβώς παρέχει στον Ελληνικό Λαό; Που κάθε ημέρα οδηγεί στην αυτοκτονία 2 Έλληνες  με αιτία τα οικονομικά αδιέξοδα; Που κάθε ημέρα χάνουν την δουλειά τους 1.200 Έλληνες και ελάχιστοι από αυτούς θα μπουν ξανά στην εργασιακή διαδικασία; Που κάθε ημέρα 200 έλληνες επιστήμονες εγκαταλείπουν τη Χώρα προς αναζήτηση εργασίας;  Που  500 Ελληνίδες, σε μία ημέρα, θα προβούν σε έκτρωση μόνο από τα στοιχεία που καταγράφονται στα μαιευτήρια και στις κλινικές της Χώρας; Που σήμερα θα αποβιώσουν 20 άνθρωποι περισσότεροι από όσους θα γεννηθούν; Που  500.000 σχεδόν παιδιά σήμερα δεν θα λάβουν τη απαραίτητη ποσότητα τροφής; Θα υποσιτισθούν με ότι αυτό συνεπάγεται για τη μελλοντική τους υγεία. Που 1.700.000 Έλληνες δεν είναι σε θέση να προμηθευθούν τα βασικά υλικά αγαθά για την επιβίωσή τους; Που 3.400.000 Έλληνες βρίσκονται στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού; Που χιλιάδες νοικοκυριά δεν θα  μπορέσουν να ζεσταθούν; Που κατέστησε τον έλληνα πολίτη τον περιθωριοποιημένο ευρωπαίο; 
    Αυτά είναι μόνο λίγα από τα αγαθά που επιφυλάσσει  η ελληνική δημοκρατία για τους έλληνες πολίτες. Και σ΄αυτά θα πρέπει να προστεθούν οι χιλιάδες άστεγοι των αστικών κέντρων, τα εκατομμύρια των λαθρομεταναστών, η εγκληματικότητα, η κατάρρευση του συστήματος υγείας και η εγκατάλειψη της ελληνικής νεολαίας στην απληστία  των εμπόρων ναρκωτικών. Και πάλι δεν θα έχει περιγράψει κανείς τη βαθειά παρακμή που διέρχεται η ελληνική κοινωνία και το νεοελληνικό κράτος. 
      Ταυτόχρονα ο χρεωκοπημένος και εξαθλιωμένος οικονομικά Ελληνικός Λαός σήμερα θα μοιράσει – και κάθε ημέρα του χρόνου - στα πολιτικά κόμματα του Κοινοβουλίου 150.000 € μόνο για την τακτική τους χρηματοδότηση για να στηρίξει τη « λειτουργία της Δημοκρατίας» .
     Σε τι λοιπόν μας ωφελεί αυτή η Δημοκρατία; Σε τίποτε. Και όταν ένα πολίτευμα βλάπτει και δεν ωφελεί τη Χώρα τότε απαιτείται η ανατροπή του. Η κατάργησή του. Ο στραγγαλισμός και ο θάνατος αυτού του τέρατος που γέννησε η άθλια μεταπολίτευση. Που επί δεκαετίες επέτρεψε τη νόμιμη ληστεία του δημοσίου χρήματος. Που εξέθρεψε και προστάτευσε τους δολοφόνους των τρομοκρατικών οργανώσεων. Που υπέσκαψε δόλια τις εθνικές , ηθικές και πνευματικές αξίες στην παιδεία μας. Που επιχειρεί σήμερα να αναβιώσει τις πιο φρικιαστικές στιγμές που πέρασε το Ελληνικό Έθνος αδιαφορώντας για το νέο διχασμό των Ελλήνων .
   Η κ. Σία Αναγνωστοπούλου δήλωσε από του βήματος της  Ελληνικής Βουλής, πριν λίγες ημέρες, ότι « συνεχίζουμε το έργο του ΕΑΜ –ΕΛΑΣ». Ο Άρης Βελουχιώτης στον περίφημο λόγο του στη Λαμία το 1944 - μνημείο αρλουμπολογίας και αγραμματοσύνης- εξηγεί πως «θαυμάσια μπορούμε να ζήσουμε μέχρι τον Όλυμπο». Και είναι αναρίθμητες οι έγγραφες συμφωνίες του ΚΚΕ, της εποχής εκείνης, για την παραχώρηση της Μακεδονίας σε ένα σλαβομακεδονικό κράτος. Δεν επρόκειτο λοιπόν περί μιας τυχαίας φράσεως της κας Αναγνωστοπούλου στο αριστερό ακροατήριο της. Έτσι κάτι για να πεί και αυτή. Πρόκειται περί μιας συνειδητοποιημένης και συγκεκριμένης  πολιτικής που ακυρώνει τους σκληρώτατους αγώνες που εδόθησαν και το άφθονο ελληνικό αίμα που χύθηκε για να αποτραπούν τα χειρότερα και τα πιο σκοτεινά σχέδια σε βάρος της Μακεδονίας και της Ελλάδος.
   Υποστηρίζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών και διαλαλούν ότι είναι καλή συμφωνία. Και εξηγούν με επιθετικούς προσδιορισμούς –χωρίς κανένα ουσιαστικό επιχείρημα- πόσο καλό είναι το καλό! (ασφάλεια, συνεργασία, ειρηνική συνύπαρξη κλπ. κλπ) Και αντιθέτως πόσο κακό είναι το κακό.
   Και η κριτική μας δεν αφορά μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύει κανείς ότι το κόμμα της αξιωματικής  αντιπολίτευσης θα ανατρέψει τα αποτελέσματα της χθεσινής ψηφοφορίας και της κατάπτυστης συμφωνίας; Μόνο οι διανοητικά και ψυχικά διαταραγμένοι μπορούν να ελπίζουν σε κάτι τέτοιο. Η σημερινή Ελληνική Δημοκρατία δεν ωφελεί κανέναν άλλον παρά μόνο τους 300 βουλευτές και μερικές χιλιάδες  άλλους που σιτίζονται από αυτήν. Και ας μην εξαιρεθεί το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Ο κος Νίκος Μιχαλολιάκος πρότεινε  να παραιτηθούν όλοι οι βουλευτές της Χ.Α, της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ για να αποτραπεί η συμφωνία. Άσφαιρα πυρά εκτόξευσε όπως συνηθίζει. Γιατί δεν παραιτείται σύσσωμη η  κοινοβουλευτική ομάδα της Χ.Α ασχέτως τι θα πράξουν τα άλλα κόμματα; Να ταράξει πράγματι το πολίτευμα και την ελληνική κοινωνία; Ο αρχηγός της Χ.Α μπορεί να είναι λάβρος επαναστάτης στις αγορεύσεις του αλλά ανόητος δεν είναι.  
     Το μέγα ερώτημα όμως είναι  ποιοι είναι αυτοί που μπορούν  να ανατρέψουν την ανθελληνική και καταστρεπτική αυτή δήθεν δημοκρατία; Και όμως υπάρχουν! Είναι αυτοί οι αχειραγώγητοι, που κάθε φορά, σαν ξαφνικός ισχυρός άνεμος εσάρωναν τους φαύλους και τους διεφθαρμένους για να σώσουν την Πατρίδα . Με γνώμονα το πατριωτικό συμφέρον και μόνο.  Τη νομιμοποιητική τους βάση δεν την έβρισκαν βεβαίως στο νόμο και στο πολίτευμα αλλά στο λαϊκό αίσθημα της κάθε εποχής που αποτελούσε τον ισχυρότερο καταλύτη της εκνόμου , κατά κανόνα επίσης, εμπλοκής τους. Για την ευεργεσία τους αυτή λοιδορούμενοι και καθυβριζόμενοι ερρίπτοντο  στις φυλακές από αυτούς που πρώτοι απολάμβαναν τους κόπους τους και τις θυσίες  τους. Αλλά σήμερα και αυτούς η μεταπολιτευτική κομματοκρατία τους εμόλυνε με το εθνοκτόνο δηλητήριό της και στέκουν άβουλοι παρατηρητές. Ορισμένοι από αυτούς όρθιοι χειροκροτούν προκλητικά από τα υπουργικά έδρανα της Βουλής με το ηλίθιο χαμόγελο φθηνού κλακαδόρου, όταν η Πατρίδα τους γέρνει με την ίδια τους την υπογραφή.  
        Αγαπητέ φίλε αναγνώστη αν έφθασες μέχρι αυτές τις γραμμές σημαίνει πως σε βασανίζουν και σένα τα ερωτήματα και η αγωνία για το μέλλον της Πατρίδος μας. Τι θα γίνει; Τι μπορεί να γίνει; Δεν υπάρχει καμία λύση και καμία ευοίωνη προοπτική όπως πολύ καλά συναισθάνεσαι και εσύ. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Σήμερα είμαστε καταδικασμένοι να δεχθούμε τη δημοκρατική διαδικασία της ψήφου, όσο αναξιόπιστη και αν είναι, ως το μοναδικό δρόμο. Σε λίγους μήνες θα σταθούμε και πάλι στις κάλπες. Έχει σημασία τι θα επιλέξουμε όσο και αν είναι στημένο το παιχνίδι. Η ανανέωση της εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος και αυτή τη φορά προς αυτό το μιαρό πολιτικό σύστημα της οικογενειοκρατίας, που κατορθώνει να εξαπατά και να παραπλανά  με τις ψεύτικες ελπίδες και υποσχέσεις, θα σημαίνει πλέον τον  οριστικό ενταφιασμό της Ελλάδος, ως ανεξάρτητου εθνικού κράτους,  σε λίγες μόνο δεκαετίες.
   Αν όμως ένα μεγάλο μέρος του Ελληνικού Λαού αποστασιοποιηθεί από την εξάρτηση των κομματαρχών και των αληθινών βιαστών της Δημοκρατίας και αναζητήσει ακηδεμόνευτες πατριωτικές πολιτικές δυνάμεις, υπάρχει ελπίδα για τον τόπο μας. Και πάλι ίσως !
                                                      Νίκος Αλικάκος
                                    Πρόεδρος του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητος

     Του Νικου Αλικάκου, Προέδρου Συνδέσμου Εθνικής Ενότητος

     Πριν την άφιξη του Αμερικανού Προέδρου στην Ελλάδα κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως αρκούσε μόνο ένα 48ωρο για να κονιορτοποιηθούν και να εξανεμισθούν και οι τελευταίες συμπάθειες των  Ελλήνων πολιτών προς τη σημερινή κυβέρνηση.
    Η επίσκεψη του Μπάρακ Ομπάμα στην Αθήνα και η υποχρεωτική σύγκριση με τον Έλληνα Πρωθυπουργό κατέδειξε αυτόχρημα την τεράστια διαφορά ανάμεσα τους . Είτε το ήθελε ο απερχόμενος Πρόεδρος της Αμερικής είτε όχι προσέφερε στον Ελληνικό Λαό μία μεγάλη υπηρεσία. Κατέστησε πεντακάθαρα ότι ο περίφημος Αλέξης δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας πολιτικός ζουμπάς. Ο οποίος με τον ψεύτικο αντιμνημονιακό του στόμφο κατάφερε κάποτε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος.
      Οι πολιτικές του μεταστροφές και η συστηματική εξαπάτηση που συνεχίζει και σήμερα προς τους Έλληνες είναι γνωστές και δεν χρειάζεται κανείς να προσθέσει τίποτα .  Δεν γνωρίζαμε όμως το μέγεθος του ελλείμματος κοινωνικής και δημόσιας αγωγής του . Δεν γνωρίζαμε το αβυσσαλέο κόμπλεξ κατωτερότητάς του και την κραυγαλέα έλλειψη παιδείας του . Δεν γνωρίζαμε ότι μπορούσε να υποδεχθεί τον ηγέτη μιας άλλης χώρας –ας μην πούμε της μεγαλύτερης- με αυτό το μπλαζέ και ράθυμο ύφος του  που άφησε άναυδο τον Ελληνικό Λαό, από τη θλίψη του, για τον ηγέτη που τον εκπροσωπεί σήμερα. Όλα αυτά τα οφείλουμε στον κο Μπάρακ Ομπάμα ο οποίος με το σύντομο πέρασμά του δίδαξε συμπεριφορά, ευγένεια, πολιτικό και κοινωνικό ήθος. Λέξεις άγνωστες στον κο Αλέξη. Και από την άποψη αυτή έχει ήδη καταρρακωθεί το οποιοδήποτε κύρος που του είχε απομείνει στους έλληνες εκλογείς.
          Η επίσκεψη αυτή θα αποτελέσει την αρχή του τέλους του κου Αλέξη Τσίπρα . Και μαζί του συρφετού που έχει μαζέψει και αποκαλείται υπουργικό συμβούλιο. Τα δήθεν σπουδαία και βαριά πολιτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τροφοδοτούν καθημερινά την  ελληνική κοινή γνώμη με απίστευτες συμπεριφορές, φραστικούς βερμπαλισμούς  και μωρολογίες που φανερώνουν την απίθανη έλλειψη μορφώσεως και παιδείας τους. Και το διαδίκτυο να παίρνει φωτιά κάθε βράδυ. Έχουν μετατρέψει τη Βουλή και το Υπουργικό Συμβούλιο με τα δερμάτινα και κυνηγετικά γιλέκα , τις σειρές υποκαμίσων, τη μια πάνω στην άλλη και τις άλλες ενδυματολογικές τους προτιμήσεις, σε πολύχρωμο τσίρκο. Επιτέλους έλεος!        
     Ο κος Τσίπρας , ο κος Βούτσης, Πρόεδρος της Βουλής – ο υπ’ αριθμ 3 του ελληνικού πρωτοκόλλου δεν ντράπηκε ούτε αυτός για την εμφάνισή του- μπορεί να ήταν καλοί στα αριστερά κουτούκια όταν τραγουδούσαν αντάρτικα τραγούδια ή στο κομματικό τους ακροατήριο. Όμως ο χαβαλές σταματάει  εδώ. Οφείλουν να εγκαταλείψουν άμεσα την εξουσία και να αποσυρθούν . Είναι ανίκανοι , αμόρφωτοι, αδαείς και επικίνδυνοι για τη Χώρα μας.     
    Το ερώτημα όμως για τον ελληνικό λαό είναι ποιος θα τους διαδεχθεί; Υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος που στρέφεται προς τη Χρυσή Αυγή. Είναι μια ψήφος ασφαλώς σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένη . Διότι όλοι μας σχεδόν περιμένουμε αυτόν που θα εμφανισθεί και θα πετάξει με τις κλωτσιές από το Ελληνικό Κοινοβούλιο αυτό το εξοργιστικό  τσούρμο που χαίρεται και απολαμβάνει τα πλουσιοπάροχα αγαθά σε βάρος του έλληνα φορολογούμενου. Η ψήφος όμως αυτή δεν είναι  θετική ψήφος .Είναι αρνητική ψήφος . Ψήφος οργής , αγανάκτησης, εκδίκησης και μίσους. Διαμαρτυρόμαστε για το κυβερνητικό συριζέϊκο ύφος. Μπορούμε να φανταστούμε όμως τον κο Ηλία Παναγιώταρο, ως υπουργό Εθνικής Αμύνης, να δίδει στρατιωτικά παραγγέλματα δικής του εμπνεύσεως; Την κα Ελένη Ζαρούλια , ως υπουργό Τουρισμού, να φτύνει και να εξακοντίζει καφέδες σε δημοσιογράφους; Τον κο Κώστα Μπαρμπαρούση ή Καραϊσκάκη , ως υπουργό παιδείας, να παρακολουθεί μαθητική παρέλαση και το αθηναϊκό βοριαδάκι του Οκτωβρίου να του ανεμίζει την πλούσια χαίτη του; Τον κο Ηλία Κασιδιάρη , ως υπουργό εξωτερικών, να συνομιλεί  με ευρωπαίους, υπερασπιζόμενος τα συμφέροντα της Χώρας και πάνω στην κορύφωση της αντιπαράθεσης να τους λούζει με νερά και να τους γρονθοκοπεί;
        Ο Ντόναλντ Τράμπ εξελέγη Πρόεδρος της Αμερικής με το σύνθημα « Make America great again” . Σε μας πρέπει να υπάρξει το σύνθημα « Η Ελλάς Χώρα σοβαρή και πάλι» . Η σοβαρότητα στην Ελλάδα χάθηκε . Έχουμε γίνει ο περίγελως της οικουμένης . Και οι πρώτοι ένοχοι είμαστε εμείς οι ίδιοι. Περιμένουμε να έρθει ο μεσσίας με το φραγγέλιο για να συμμαζέψει τη Χώρα . Βολική η άποψη αυτή. Κοιτάζουμε όλοι τα του οίκου μας και αναμένουμε τον « κάποιον» . Δεν πρόκειται όμως ο μεσσίας να φανεί γιατί δεν υπάρχει. Και το φραγγέλιο είναι στα χέρια μας. Είναι η ψήφος μας. Αν την σκορπάμε κάθε  φορά εδώ και εκεί στις προβληματικές και διαταραγμένες προσωπικότητες επειδή νομίζουμε πως είναι            « δεξιοί» ή « αριστεροί» αναλόγως, δεν θα βρούμε ποτέ τη χαμένη σοβαρότητά μας, ούτε η αγαπημένη μας πατρίδα θα γίνει ξανά σοβαρή χώρα . Και αυτό είναι το σημαντικώτερο πρόβλημά μας, από τη λύση του οποίου εξαρτώνται  όλα. Μια σοβαρή Χώρα , με ορθόφρονες και συνειδητοποιημένους πολίτες και με σοβαρούς πατριώτες πολιτικούς θα βρεί τις λύσεις της.
      Ας ελπίσουμε πως ο Ελληνικός Λαός θα αναζητήσει πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα που υπάρχουν χιλιάδες εξ’ άλλου στον  τόπο μας με ικανότητες , γνώσεις και ήθος για να επαναφέρουν τη Χώρας μας στον δρόμο  του σοβαρού ευρωπαϊκού προτύπου πολιτικής , κοινωνικής , οικονομικής , διοικητικής, αυτοδιοικητικής και εκπαιδευτικής οργάνωσης. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Τα  λατινοαμερικάνικα τριτοκοσμικά ή τα  μισαλλόδοξα εθνικιστικά οράματα όχι μόνο δεν οδηγούν πουθενά αλλά μας φέρνουν πιο κοντά στην απόγνωση, στο περιθώριο και στη δυστυχία.                                               

του Νίκου Αλικάκου
Προέδρου του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητας,

  Ελάχιστα απέχει πλέον η Νέα Δημοκρατία από το κατώφλι της γελοιότητας. Η πολιτική φτώχεια των υποψηφίων προέδρων , η ονοματολογία , οι διαδικασίες, ο ασθμαίνων  υποψήφιος στα σκαλιά των γραφείων της Συγγρού, οι δηλώσεις , οι απορρίψεις , οι ανακλήσεις των απορρίψεων, οι πρώην , τα χρίσματα , τα τζάκια, όλα συνετέλεσαν στην ανάδειξη της εντυπωσιακής έλλειψης σοβαρότητας. Η Νέα Δημοκρατία είναι ένα σαθρό, διεφθαρμένο πολιτικό κόμμα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Έχασε και τα τελευταία  στοιχεία σοβαρότητάς της.
    Υπήρξε για 40 χρόνια ένα κόμμα εξουσίας – είτε στην κυβέρνηση είτε στην αξιωματική αντιπολίτευση -  και ο   πρόεδρός της ήταν πάντα  ένας εν δυνάμει πρωθυπουργός της Ελλάδος, ένας εν δυνάμει ηγέτης της Χώρας. Και το ενδιαφέρον κάθε Έλληνα πολίτη για την σημερινή υπόθεση εκλογής προέδρου  είναι λογικό και δικαιολογημένο. Ο σημερινός πρόεδρός της υποστηρίζει πως ο νέος  πρόεδρος πρέπει να εκλεγεί μόνο από τα υπάρχοντα μέλη του κόμματος.  Όταν όμως ψηφίζουν το κόμμα αυτό σχεδόν 2 εκατομμύρια Έλληνες πολίτες, για να τους κυβερνήσει, αυτοί δεν έχουν λόγο; Ένα πραγματικά μεγάλο λαϊκό κόμμα δεν φοβάται τις ψήφους των πολιτών είτε είναι « μέλη του κόμματος»  είτε όχι. Ο κος Μεϊμαράκης όμως μεγαλωμένος στα κομματικά εκκολαπτήρια δεν μπορεί να σκεφθεί με άλλο τρόπο.
    Η Νέα Δημοκρατία ζητεί τον ηγέτη της  . Το ίδιο και η Ελλάς. Έναν ηγέτη που θα τερμάτιζε την άθλια περίοδο της μεταπολίτευσης και θα άνοιγε τον δρόμο για μια νέα αληθινή ευρωπαϊκή Ελλάδα.
   Οι υποψήφιοι πρόεδροι μιλούν για « επανεκκίνηση»  της ΝΔ και  της παράταξης, επιστροφή στις αρχές και στις ρίζες της .Για νέο ξεκίνημα, κλπ. Γνωστές λέξεις και χιλιοειπωμένες χωρίς κανένα νόημα. Και στο μενού βάζουν και ολίγη ιδεολογία. Δεξιά, κεντροδεξιά, φιλελεύθερη δεξιά, μεσαίο χώρο κ.ο.κ. Πούλησαν 40 χρόνια ιδεολογία διχάζοντας τις λαϊκές μάζες μέχρι που η εποχή του μνημονίου απέδειξε ότι δεν τους χωρίζει καμιά ιδεολογία. Μπορούν άνετα να συγκυβερνούν και να ψηφίζουν μαζί με την κυρία Ρεπούση και τον κύριο Παπανδρέου αν χρειαστεί .
      Ο  νέος υποψήφιος πρόεδρος είναι σε θέση να δηλώσει και να  εγγυηθεί ότι:
    1/  Θα διαλύσει αύριο τη Νέα Δημοκρατία; Να ανασυνταχθούν οι πολιτικές δυνάμεις με νέα πρόσωπα σε νέα κόμματα; Το κόμμα αυτό δεν χρειάζεται επανεκκίνηση αλλά διάλυση. Ό,τι ήταν να προσφέρει στη Χώρα το έχει ήδη προσφέρει. Η συνέχιση της παρουσίας του στην πολιτική ζωή βλάπτει τον τόπο.
    2/ Θα ζητήσει, με την υπάρχουσα κοινοβουλευτική δύναμη ως αξιωματική αντιπολίτευση, δημοψήφισμα  ώστε να αποφασίσει ο Λαός νέα Συντακτική Βουλή με νέες εξουσίες; Η Χώρα χρειάζεται νέο Σύνταγμα και όχι αναθεωρημένο. Να τεθεί νέο πρωτογενές δίκαιο και να μην αναγνωρισθεί καμία παραγραφή που οδήγησε στην απαλλαγή των ποινικών ευθυνών των πολιτικών που άσκησαν εξουσία.
    3/  Θα καταργήσει τον αντιδημοκρατικό και αισχρό σημερινό εκλογικό νόμο;
   4/  Θα αξιώσει πίσω τα αναδρομικά των δικαστικών της περιόδου 2006-2008; Θα αξιώσει πίσω τα αναδρομικά των βουλευτών; Όλοι τους τότε κόστισαν 2 δισ ευρώ. Ετοιμάζονται  να  φορτώσουν στις πλάτες του Λαού έναν ακόμη φόρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης και των φροντιστηρίων, που γονατίζουν τον Έλληνα οικογενειάρχη, γιατί δεν βρίσκουν τα ισοδύναμα . Ιδού τα ισοδύναμα. Ποίοι είναι αυτοί που με δικαστικές αποφάσεις, τις οποίες εξέδωσαν οι ίδιοι, άρπαξαν από το δημόσιο ταμείο 2 δισ ευρώ; Να τα γυρίσουν πίσω.
  5/  Θα αξιώσει να γυρίσουν πίσω όλα τα κομματικά golden boys τους υπέρογκους μισθούς που έλαβαν τουλάχιστον την τελευταία εικοσαετία  από τις διοικήσεις των οργανισμών, των ΔΕΚΟ, των διαφόρων ΝΠΔΔ, των ταμείων της Χώρας  που « νόμιμα» καταρήμαξαν;  Να επιστρέψουν όλα όσα έπαιρναν πάνω από το ετήσιο εισόδημα του Α/ΓΕΕΘΑ, αυτού που είχε την ευθύνη των ελληνικών όπλων , της άμυνας και της ασφάλειας της Χώρας.  
    6/  Θα καταργήσει το νόμο περί ευθύνης υπουργών ; Θα αναζητήσει τις ευθύνες όλων όσων εμπλέκονται στα αναρίθμητα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης;
    7/  Θα αξιώσει την επιστροφή των υπέρογκων εφάπαξ των υπαλλήλων της Βουλής; Θα αξιώσει την επιστροφή του 15ου και 16ου μισθού όλων των υπαλλήλων της Βουλής όσα χρόνια και αν τα έπαιρναν; Ποίοι είναι αυτοί που ελάμβαναν τέτοιες  σκανδαλώδεις αποδοχές σε βάρος του  φορολογούμενου Έλληνα ;
   8/  Θα καταργήσει την απίστευτη χρηματοδότηση των κομμάτων; Πόσα άραγε οικογενειακά δράματα να κρύβονται    πίσω από τις  εκατοντάδες εκατομμύρια  της χρηματοδότησης των κομμάτων για να « λειτουργήσει»  η Δημοκρατία; Αυτή που μόνο τα τελευταία χρόνια έστειλε στον τάφο μερικές χιλιάδες αυτόχειρες Έλληνες πολίτες; 
    9/  Θα αξιώσει την κατάργηση των υπέρογκων μισθών , των προνομίων, των κρυφών και φανερών απολαβών των βουλευτών; Ούτε μια δεκάρα όλοι τους πάνω από το μισθό του Α/ΓΕΕΘΑ.
   10/ Θα απαιτήσει μέχρι τέλους την καταβολή του κατοχικού αναγκαστικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων  από τη σημερινή ενωμένη Γερμανία; Θα δικαιωθούν επί τέλους το αίμα και οι θάνατοι από την τρομερή πείνα  του Ελληνικού Λαού και των παιδιών του; Ή όλα έχουν ξεχαστεί  στη βάση της « ρεαλιστικής πολιτικής» δηλαδή της ραγιαδίστικης πολιτικής ;
  Αν υπάρχει ένας τέτοιος υποψήφιος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, που θα τολμήσει να μιλήσει προς τους συντηρητικούς ψηφοφόρους της ΝΔ και προς τους συμπατριώτες του με θάρρος , ειλικρίνεια  και εντιμότητα και να συγκρουσθεί  σθεναρά με  τους «Γκρούεζες» του κόμματός του,  τότε δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η Ελλάς  θα  έχει βρει τον ηγέτη της.
   Μπορεί λέγοντας αυτά και άλλα ακόμη , που βρίσκονται  στις καρδιές των Ελλήνων, να μην εύρισκε στις κομματικές ψηφοφορίες  εκλογής προέδρου της ΝΔ, ούτε την ψήφο τη δική του. Θα είχε όμως δείξει προς  όλους τους Έλληνες ότι ο σημερινός πολιτικός κόσμος δεν έχει σαπίσει τελείως . Ότι υπάρχουν ακόμη πατριώτες  στα κόμματα εξουσίας. Και αργά ή γρήγορα θα ερχόταν στο τιμόνι της Πατρίδος για την πολυπόθητη αναγέννησή της. 
    Υπάρχει σήμερα τέτοιος, έστω νέος στην ηλικία, υποψήφιος πρόεδρος στη Νέα Δημοκρατία; 
    

Αίσθηση προκάλεσε η εκλογή για πρώτη φορά και των 3 μουσουλμάνων βουλευτών στη Ροδόπη. Τρία κόμματα , από τα 19  που συμμετείχαν στις εκλογές , είχαν επικεφαλής στο ψηφοδέλτιό τους μουσουλμάνο υποψήφιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΟΤΑΜΙ και η Λαϊκή Ενότητα . Τα 2 πρώτα εξέλεξαν βουλευτές. Είναι φανερό με ποια κριτήρια προσέρχεται ο μουσουλμανικός πληθυσμός στην κάλπη αλλά και ποια είναι τα κριτήρια ανάδειξης υποψηφίων των κομμάτων αυτών.

     Εκ πρώτης όψεως δεν θα έπρεπε να προκαλεί εντύπωση. Οι υποψήφιοι είναι Έλληνες πολίτες και το θρήσκευμα δεν αποτελεί κανένα κριτήριο διάκρισης. Στην ουσία όμως υπάρχει σοβαρό πολιτικό ζήτημα με εθνικές προεκτάσεις . Αν δεν απλωνόταν η σκιά της Τουρκίας , ιδίως τα τελευταία χρόνια, πάνω από τη Θράκη  και αν δεν υπήρχε το προηγούμενο Ελλήνων μουσουλμάνων   βουλευτών να κραυγάζουν εντός του Ελληνικού Κοινοβουλίου ότι  είναι Τούρκοι δεν θα προκαλούσε καμία εντύπωση.

    Και όμως στις εκλογές που πέρασαν ήταν μοναδική ευκαιρία να μην υπάρχει ούτε ένας βουλευτής μουσουλμάνος . Διότι υπήρχε η λίστα. Σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο κάθε αρχηγός κόμματος ή συνασπισμού έχει το δικαίωμα να θέτει υποψηφιότητα σε  2 εκλογικές περιφέρειες και σε περίπτωση εκλογής και στις 2 επιλέγει τη μία. Αν οι αρχηγοί των κομμάτων έθεταν υποψηφιότητα στη Ροδόπη τότε αυτοί σε κάθε περίπτωση θα εξελέγοντο και θα είχαμε βουλευτές Έλληνες χριστιανούς και όχι μουσουλμάνους. Δυστυχώς οι αρχηγοί των κομμάτων δεν διακατέχονται από τέτοιες ευαισθησίες. Υπερβολές θα πεί κανείς. Και πότε υπήρξαν υποψήφιοι αρχηγοί κομμάτων υποψήφιοι στη Ροδόπη για να είναι τώρα;

    Ο Σύνδεσμος Εθνικής Ενότητας συμμετείχε σε εθνικές εκλογές μια φορά. Το Μάιο του 2012. Στις εκλογές αυτές ο Πρόεδρος του κόμματος έθεσε υποψηφιότητα στη Ροδόπη. Επέλεξε με τιμή την περιφέρεια αυτή όχι διότι υπήρχε η ελαχίστη πιθανότητα εκλογής (σε μια τριεδρική περιφέρεια με 50% μουσουλμανικό πληθυσμό) αλλά διότι ήθελε να υπογραμμίσει πως  το πατριωτικό καθήκον του κάθε αρχηγού κόμματος επιβάλει να είναι υποψήφιος στη Ροδόπη.  Να ενισχύει και να τονώνει με την παρουσία του τον τοπικό πληθυσμό .Να θυσιάζει τις προσωπικές και  κομματικές εκλογικές σκοπιμότητες αλλά και να στέλνει ένα ολοφάνερο μήνυμα προς την Τουρκία. Εκεί έπρεπε να βρίσκονται  κάθε φορά όλοι οι Πρόεδροι των κομμάτων. Αυτή την πατριωτική επιλογή υποστήριζε τότε η υποψηφιότητα του Προέδρου του Συνδέσμου .

   Οι σημερινοί αρχηγοί των κομμάτων , όλοι ανεξαιρέτως, στάθμισαν τα προσωπικά και κομματικά τους οφέλη και έθεσαν τις υποψηφιότητές τους εκεί που έκριναν ότι είναι εκλογικά πιο συμφέρον. Δεν μας κάνει εντύπωση διότι έτσι είναι οι επαγγελματίες πολιτικοί.

      Τι να περιμένει κανείς από τον κο Τσίπρα, ο οποίος έθεσε πρώτους, όχι μόνο έναν, αλλά 2 μουσουλμάνους υποψηφίους επικεφαλής στη Ροδόπη .

      Τι να περιμένει  κανείς από τον κο Θεοδωράκη ο οποίος επέλεξε υποψήφιο μουσουλμάνο στη Ροδόπη - τον τρίτο  βουλευτή που εξελέγη - προς τον οποίο ο πρόεδρος του κόμματος DEB ευχήθηκε, όταν τον επεσκέφθη  στα γραφεία του κόμματος, « οι μειονοτικοί να ψηφίσουν ώστε να εκλέξουν νικητές τούρκους υποψηφίους»  .

       Τι να περιμένει από τον κο Λαφαζάνη ο οποίος αναπολεί το ΕΑΜ και την επανάσταση του προλεταριάτου.

       Τι να περιμένει κανείς από τον κο Μεϊμαράκη, παλιά καραβάνα της πολιτικής, ο οποίος έχει εξασκηθεί χρόνια τώρα να ζυγίζει τα δράμια των ψήφων στην εκλογική ζυγαριά. Επέλεξε το Ηράκλειο της Κρήτης, για να πάρει την ψήφο των Κρητών και τη Β’ Αθηνών.

      Θα σταθούμε όμως στην περίπτωση του υπέρ εθνικιστή και υπέρ πατριώτη της σημερινής ελληνικής πολιτικής σκηνής . Αυτόν ο οποίος οραματίζεται « την αυτοκρατορία της πόλεως των Κωνσταντίνων» . Τον κο Νίκο Μιχαλολιάκο. Δεν μπορούσε να θέσει υποψηφιότητα ο ίδιος ως αρχηγός κόμματος στη Ροδόπη; Να μείνει περιοδεύων  σε όλη τη Θράκη καθ’  όλη τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα και να ενθαρρύνει κάθε Έλληνα χριστιανό στον τόπο αυτό; Να αποδείξει ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι σκοπιμότητες αλλά η Πατρίδα του . Επέλεξε όμως να είναι υποψήφιος στην Α΄ και στη Β΄ Αθηνών . Πολυεδρικές περιφέρειες που εκλέγουν οπωσδήποτε βουλευτές όλα τα κόμματα. Ήθελε να σιγουρέψει την εκλογή τη δική του στις 2 αυτές περιφέρειες και μάλιστα να σιγουρέψει με μεθοδεύσεις και την εκλογή της συζύγου του. Για να δέχεται ίσως τα θερμά φιλιά της μέσα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου. Η παρακμή σ’ αυτόν τον τόπο και η έλλειψη δημόσιας αγωγής  δεν έχει πλέον όρια . Όλα για το προσωπικό συμφέρον.

     Η αγάπη όμως για την Πατρίδα δεν φαίνεται από τις κραυγές και τις τσιρίδες πίσω από τα αναλόγια και τα μικρόφωνα αλλά από τις  επιλογές που παίρνει κανείς στα διλήμματα όπου περιέχεται το προσωπικό, κομματικό ή και οικογενειακό όφελος. Και ο Γενικός Γραμματέας της Χρυσής Αυγής απέδειξε  ποιος είναι. Ας  ανοίξουν τα μάτια τους και οι τετρακόσιες χιλιάδες Έλληνες εκλογείς που τον εμπιστεύονται. 
                                                                            
Νίκος Αλικάκος
Πρόεδρος του Συνδέσμου Εθνικής Ενότητας

Είναι αναμφισβήτητο πως λίγες ημέρες πριν τις εκλογές ένα κύμα σιωπηλής αδιαφορίας, αποστροφής και πικρής διακωμώδησης του πολιτικού συστήματος διαρρέει το εκλογικό σώμα. Είναι επίσης περιττό και βαρετό  να διαπιστώνει κανείς τον απίστευτο ξεπεσμό των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων. Το ξενέρωμα της δήθεν πολιτικής αντιπαράθεσης, τον γνωστό και ταυτόχρονα γελοίο ξύλινο λόγο. Να παρακολουθεί κανείς υποψηφίους που μέχρι χθες είχαν  ελεύθερο και ακηδεμόνευτο λόγο και μόλις μπήκαν στις κομματικές γραμμές να επαναλαμβάνουν χιλιοειπωμένες κομματικές ατάκες. « Η Ελλάδα μπροστά», «Όλοι μαζί μπορούμε», « Χρειαζόμαστε μια προοδευτική κυβέρνηση» , « Υπερήφανη Ελλάδα » κλπ , κλπ.  Παρακμή παντού.

   Οι πολίτες απογοητευμένοι από το ψέμα και την εξαπάτηση ολοκλήρου του πολιτικού φάσματος βρίσκονται  σε απορία τι να ψηφίσουν. Στην καλύτερη περίπτωση αναζητούν μη κοινοβουλευτικά κόμματα για να ψηφίσουν και στη χειρότερη αδιαφορούν. Η αδιαφορία αυτή είναι η αντανάκλαση της πλήρους αναξιοπιστίας των κομμάτων εξουσίας προς τον Ελληνικό Λαό. Είναι αναμενόμενη η μη προσέλευση στην κάλπη από ένα σημαντικό αριθμό πολιτών . Η αποχή είναι πράξη με βαθύ πολιτικό μήνυμα συνειδητοποιημένων πολιτών. Ασφαλώς δεν λύνει κανένα ζήτημα άμεσα. Το πολιτικό σύστημα έχει φροντίσει να διασφαλιστεί από τον μέγα κίνδυνο που τον απειλεί . Την περιφρόνηση των πολιτών.

    Με έναν εξοργιστικό και αντιδημοκρατικό εκλογικό νόμο ακυρώνονται εκατομμύρια πολίτες που δεν προσέρχονται στην κάλπη ή ψηφίζουν λευκό. Με βάση τη συνταγματική πρόβλεψη ότι η ψήφος είναι δικαίωμα και υποχρέωση θεωρεί ως ανύπαρκτους όσους πολίτες δεν ψηφίζουν. Αλλά σε όλες τις δυτικές δημοκρατίες η ψήφος είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση. Έτσι στην κατανομή των εδρών προσμετρώνται  μόνο οι έγκυρες ψήφοι. Διότι στόχευση του νόμου είναι να διασφαλίζεται η μοιρασιά 300 εδρών στα κόμματα σε κάθε περίπτωση. Ακόμη και αν προσέλθει στην κάλπη έστω και ένα μόνο μικρό ποσοστό. Yυπάρχει  όμως και η άλλη απειλή. Τι θα γινόταν αν γενικευόταν σε όλο το εκλογικό σώμα η ψήφος του λευκού; Και εδώ έχει φροντίσει ο « νόμος» . Το 2006 φρόντισαν να ξεκαθαρίσουν ότι τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα. Και μάλιστα με μια διατύπωση που δείχνει το άγχος του νομοθέτη διότι γνωρίζει τη  ζαβολιά του. « Κατά την αληθή έννοια των διατάξεων …..…. τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα». Δεν έχει κανένα επιχείρημα για να στηρίξει αυτή την μπαγαμποντιά  και επικαλείται την « αληθή έννοια» . Ποια είναι η αληθής και ποια ή ψευδής έννοια; Τι είδους επιχείρημα είναι αυτό; Η ουσία είναι ότι το πολιτικό σύστημα έχει καλά διασφαλιστεί από απρόβλεπτους κινδύνους σε βάρος της ισότητας και της δημοκρατίας. Έχουν όλοι οι πολίτες ίσα δικαιώματα; Αντιστοιχεί σε κάθε πολίτη μια ψήφος ; Γιατί όσοι επιλέγουν να αρνηθούν να συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία δεν λαμβάνεται υπόψη η αρνητική ψήφος τους; Πως τα κόμματα μοιράζονται 300 έδρες όταν σχεδόν το μισό  εκλογικό σώμα απέχει από τις εκλογές; Και η βαρβαρότητα  δεν σταματά εδώ. Πριμοδοτούν το πρώτο κόμμα με πενήντα επί πλέον έδρες.   

   Εδώ αξίζει ένας σχολιασμός στην ανατολίτικη έμπνευση του υπουργού εσωτερικών του 2007 και σημερινού Προέδρου της Δημοκρατίας. Με τον εκλογικό νόμο του 2007 προβλέφθηκε η απίθανη αυτή ενίσχυση του πρώτου κόμματος αρχικά με 40 έδρες και στην συνέχεια με 50. Αλλά από ποιον στερούνται αυτές οι έδρες; Πάγιο αίτημα των μικρών κομμάτων σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης ήταν η απλή αναλογική. Με τη λεγόμενη ενισχυμένη αναλογική γινόταν ληστεία των ψήφων των μικρών κομμάτων με διάφορες δικαιολογίες και τρόπους . Με την β΄ και γ’ κατανομή που πρόβλεπε ποσοστά ψήφων που ήταν αδύνατο να έχουν μικρότερα κόμματα. Έτσι βρέθηκε ένας τρόπος να μη φωνασκούν οι μικροί και να λαμβάνουν ότι τους αναλογεί. Το « μπόνους»  των 50 εδρών θα πιστώνεται στον πρώτο σε βάρος του δευτέρου. Στην βάση όμως της έντιμης συμφωνίας κυρίων. Μία σου και μία μου. Το 2007 η ΝΔ, το 2009 το ΠΑΣΟΚ, το 2012 η ΝΔ και το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ ή νεοΠΑΣΟΚ. Και από την άποψη αυτή δεν θα είναι παρακινδυνευμένη η πρόβλεψη ότι στις εκλογές αυτές θα πρωτεύσει η ΝΔ διότι έτσι είναι η συμφωνία. Να λάβει με τη σειρά της το δικό της « μπόνους» . 

    Απέναντι σε αυτά τα  αισχρά  και αντιδημοκρατικά εκλογικά τερτίπια ποιο είναι το νόημα της ψήφου ;Είναι βέβαιο πως αμέσως μετά τις εκλογές θα επακολουθήσει σειρά δυσβάστακτων αντιλαϊκών μέτρων ανεξάρτητα ποιος θα εκλεγεί. Η συγκυβέρνηση είναι από τώρα έτοιμη και απλά καλούν τον Ελληνικό Λαό να συμμετάσχει στην φαρσοκωμωδία. Δήθεν ότι επιλέγει τους  εκπροσώπους του. Στην πραγματικότητα με τη ψήφο του επιλέγει ποιους θα στείλει στο Κοινοβούλιο για να τακτοποιηθούν οικονομικά .Την κυρία Ραχήλ, την κυρία Φώφη  ή τον κύριο Άδωνι.  Να εισπράττουν εις υγεία των κορόιδων τις προκλητικές αμοιβές τους, την ασυλία τους, τα προνόμιά τους κ.ο.κ .

    Κάτω από τις συνθήκες αυτές που βιώνει εδώ και έξι χρόνια ο Ελληνικός Λαός και τη συμπαιγνία που εξυφαίνεται εις βάρος του ποιο είναι το νόημα της ψήφου του; ΠΑΣΟΚ, ΝΔ , ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και πάει λέγοντας ΠΟΤΑΜΙ, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ.. και ποιες άλλες εφεδρείες του συστήματος θα βρεθούν να βάλουν πλάτη τι νόημα έχει για την Πατρίδα η προσέλευση στην κάλπη; 

    Η αποχή από την ψήφο πρακτικά δεν έχει καμία συνέπεια. Αν όμως η αποχή ξεπεράσει το 50% θέτει υπό αμφισβήτηση τη δημοκρατική και ηθική νομιμοποίηση των κυβερνήσεων. Η αποχή θα δείξει ότι ο Ελληνικός Λαός δεν είναι ηλίθιος ούτε μια αγέλη προβάτων . Θα δώσει επί τέλους ένα μήνυμα απαίτησης σεβασμού του. Να τεθεί ανοικτά το ζήτημα νέου Συντάγματος , της κατάργησης του αντιδημοκρατικού μορφώματος του εκλογικού νόμου, της κατάργησης των οικονομικών προνομίων των βουλευτών και ακόμη της κατάργησης των μεταπολιτευτικών κομμάτων που κατέστρεψαν τη Χώρα.

   Η αποχή δεν λύνει το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδος ούτε και η συμμετοχή. Καθίσταται όμως ζήτημα προσωπικό πλέον του καθενός τι επιθυμεί να κάνει. Αν θέλει να νοιώσει πως με τη συμμετοχή του στηρίζει κόμματα και κυβερνήσεις και ίσως στη βάση κάποιων δήθεν ιδεολογιών ή αν  θέλει να νοιώσει πως είναι υπερήφανος, συνειδητοποιημένος και δημοκρατικός  πολίτης. Κάθε επιλογή του είτε προσέλθει στην κάλπη είτε όχι, στη σύγχρονη κοινωνία μας, είναι σεβαστή. 

                                                                   Νίκος Αλικάκος
                                       Πρόεδρος Συνδέσμου Εθνικής Ενότητας                      

του Νίκου Αλικάκου

Την Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013, εορτάσθηκε στο Βίτσι η 64η επέτειος της λήξης του Αντισυμμοριακού Αγώνος.

Η Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού ανέλαβε για μια ακόμη φορά να οργανώσει την εκδήλωση τιμής και μνήμης των πεσόντων μαχητών Αξιωματικών και Οπλιτών του πολέμου αυτού.

του Νίκου Αλικάκου

1. Σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρα 37 και 84 Σ) η Κυβέρνηση αντικαθίσταται σε δύο περιπτώσεις:
α. Όταν η ίδια παραιτηθεί (άρθρο 37Σ) ή

β. Όταν η Βουλή αποσύρει την εμπιστοσύνη της (άρθρο 84 Σ).

Στις 2 αυτές και μοναδικές περιπτώσεις ακολουθούνται οι διατάξεις των άρθρων 2,3 και 4 του άρθρου 37Σ. Είναι η γνωστή διαδικασία των διερευνητικών εντολών με πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας προς τους αρχηγούς των κοινοβουλευτικών κομμάτων.

του Νίκου Αλικάκου

Το απόγευμα της Παρασκευής 7 Σεπτεμβρίου 2012, παραμονή της εορτής του Γενεθλίου της Θεοτόκου, στη θρησκευτική πανήγυρη στη Ραφήνα, έξω από τον Ιερό Ναό της Παντοβασιλίσσης, μέλη της Χρυσής Αυγής χρησιμοποιώντας ως ρόπαλα τους κοντούς ελληνικών σημαιών που έφεραν μαζί τους, διέλυσαν τους πάγκους αλλοδαπών πωλητών και κατέστρεψαν τα εμπορεύματα τους . Με τις πράξεις τους αυτές προκάλεσαν την αποστροφή των παρισταμένων πολιτών προσβάλλοντας το θρησκευτικό τους συναίσθημα , αμαύρωσαν τη μεγάλη αυτή γιορτή και τρόμαξαν ακόμη και τα μικρά παιδιά που έτυχε να βρίσκονται εκεί. Ο λόγος;